The Dog Whisperer

National Geographic zendt ineens om de haverklap afleveringen van The Dog Whisperer uit. Ondanks het feit dat we honden haten en de man die door moet gaan voor The Dog Whisperer maar een aalgladde idioot vinden, kijken we toch vrij vaak. Hoe dat komt? Waarschijnlijk door een combinatie van verveling onzerzijds en een gebrek aan goede smaak en scherpe programmering bij de omroepen anderzijds. Uiteraard is het heel goed mogelijk dat het gebrek aan goede smaak ook aan onze kant ligt maar omwille van ons zelfbeeld sluiten we dat voorlopig uit. Laten we echter niet afdwalen en het fenomeen Cesar, de aalgladde Dog Whisperer, eens onder de loep nemen. De man wijst zowel hond als mens de weg. Hij weet bij eenvoudige gevallen van gestoord gedrag (van hond dan wel baasje) de boel te corrigeren met één huisbezoekje maar dude neemt ook rustig een valse pitbull onder handen, dan duurt de heropvoeding wel wat langer. De aantrekkingskracht van zo'n programma zit hem natuurlijk in het feit dat je constant hoopt dat Cesar verscheurd zal worden door een roedel bloeddorstige poedels, maar zoiets lijkt vooralsnog ijdele hoop. Middels montage kun je natuurlijk van alles manipuleren maar de serie doet in elk geval vermoeden dat onze man met de hondennaam elke situatie onder controle heeft. Dat is jammer maar met dieren weet je het nooit, zie Steve Irwin en zijn avontuur met een pijlstaartrog. Anyway, terwijl aflevering na aflevering aan ons voorbij trok, bekroop ons het gevoel dat we naar een Dr. Phil voor honden zaten te staren. Gewoon links laten liggen dus dit hondsberoerde programma. Weer zo'n gratis tip van Levertraan waar de gemiddelde lezer zonder vervelende hond zijn voordeel mee kan doen.

Stagiair TV

Met het grote succes van Hole In The Wall lijkt het tijdstip aangebroken om de Nederlandse tv officieel dood te verklaren. Als half Nederland genietend voor de treurbuis zit terwijl twee ultra commerciële hoeren als Beau van Erven Dorens en Gerard Joling totaal niet grappig lopen te zijn vraagt dit land er natuurlijk ook zelf om.
Maar het is natuurlijk altijd makkelijk om als stuurman eerste klas op de kade dingen te staan roepen en daarom steken we de hand in eigen boezem. Want inderdaad, we hebben ons nog nooit met het maken van tv-formats bezig gehouden. Maar daar komt nu verandering in. Zo gauw we in de Gouden Gids het nummer van John de Mol hebben gevonden gaan de onderhandelingen wat ons betreft van start. We hebben namelijk een top format bedacht. Sterker nog, als het aan ons ligt maken we er een complete zender van: Stagiair TV.
Er komt een schaamteloze kopie van Idols (inderdaad nog één) waarbij wannabee stagiairs zich mogen presenteren om vervolgens op volstrekt onethische wijze te worden neergesabeld door een jury van nog grotere losers dan zeg maar Gorden of Patricia Paay. We denken aan een Johan Vlemmix, Willem-Alexander, Jim Bakkum, Spike, die irritante zoon van Ron Brandsteder of welke andere sort of BN'er die zelf nog nooit het niveau van een stagiair is ontstegen.
Een andere klapper wordt een schaamteloze kopie van Big Brother (wederom: inderdaad nog één) waarin we een stuk of tien stagiairs drie maanden lang opsluiten in een lift waarin we elke dag een koude pizza en een blikje Rivella gooien. Dit uiteraard gefilmd door minstens 96 ingebouwde camera's. De stagiair die na drie maanden de lift levend verlaat met beide oren nog aan zijn hoofd mag vervolgens een jaar lang de stagiair zijn van de stagiair van Levertraan. Dit uiteraard tegen betaling (aan ons, maar dat spreekt voor zich).
Verder komt van de afdeling schaamteloze kopieën nog het nu al legendarische Hole In The Ground. En je raadt het al: we gooien een stagiair van een flatgebouw en die moet de vorm aannemen van één of ander figuur die we in een betonnen bak gevuld met zachte kussens hebben uitgehakt. En dan moet je denken aan vormen als een parabool, sterrenbeelden als de grote en kleine beer of de buik van wijlen Pavarotti. Inderdaad, we mikken met deze show op de kapitaalkrachtige hoger opgeleiden. Want hé, de reclametijd moet ook gevuld worden.
Eerlijk is eerlijk, al onze programma's zullen schaamteloze kopieën worden. We komen ook met een soort Te Land Ter Zee En In De Lucht waarbij stagiairs geblinddoekt, achteruitrijdend op een grasmaaier een kopieerapparaat moeten zien te repareren. Dit terwijl mannen in pakken bananen en brandblussers naar ze gooien. Verder maken we een Jackass ripoff waarin stagiairs gekleed in een pak gemaakt van frikadellen speciaal, een half uur in een tijgerkooi moeten zien te overleven. Ook denken we nog aan een soort Expeditie Robinson waarbij we twee dozijn stagiairs op een onbewoond eiland droppen, waar we volgens ook twee dozijn alcoholverslaafde koppensnellers uit het Amazonegebied (die we wijsmaken dat blanke mensen sherry als bloed hebben) droppen. De stagiair die zonder aderlatingen het eiland weet te verlaten kan rekenen op een twee jarige, onbetaalde stageplek bij een Talibancommandant in Pakistan. Als schandknaap uiteraard.
En nu zullen een hoop mensen gaan lopen zeuren dat we zelf ook niets anders bieden dan goedkoop, commercieel en hersenloos vermaak. En daar hebben we het volgende antwoord op: jullie hebben helemaal gelijk! En dat moet goed voelen toch? Zo creëren we dus ook nog eens feelgood tv. Zijn we zelfs nog vernieuwend bezig. Kom maar op met die Televizierring.

Deadliest Catch

Sommige mensen grijpen werkelijk van alles aan om maar snel een grijpstuiver te kunnen verdienen. Zo zijn er zelfs schimmige figuren die onder erbarmelijke omstandigheden op krab vissen in de Barentszzee. Dat zoiets gekkenwerk is lijkt deze hopeloze types niet te deren. Je kunt het allemaal zelf zien in Deadliest Catch,uitgezonden door het onvolprezen Discovery Channel. Het is één van onze favoriete programma's omdat we er elke keer weer aan herinnerd worden dat tv kijken onder invloed van whatever nog altijd heel wat relaxter is dan het vangen van wat onschuldige krabbetjes. Hoewel, onschuldige krabbetjes? De beesten overleven in een klimaat waar zelfs een zeehond geen brood van lust. Storm, kou en onvoorspelbare neerslag, dat is waar de Barentszzee in grossiert. En des te beroerder het weer des te groter de vangst, zo luidt de stelregel. Kapiteins varen dan ook rustig richting een sneeuwstorm terwijl de helft van de bemanningsleden in de masten hangt om de broodnodige reparaties uit te voeren. Waarschijnlijk is het bijgeloof op zo'n schip zo sterk dat ze ervan overtuigd zijn dat een miserabele dood op zee betekent dat ze in het vissers-paradijs omringd zullen worden door 72 gewillige zeemeerminnetjes. Who knows.
Dan hebben we het nog niet eens gehad over de groentjes die meevaren. Diensten van 32 uur aan één stuk zijn geen uitzondering, ze overleven op rauwe vis en soms worden ze gekielhaald louter om de overige bemanningsleden ook eens een verzetje te bieden. Dat ze überhaupt nog aan personeel kunnen komen. Waarschijnlijk zijn de enigen die dit werk nog willen doen masochisten die zich graag door een etter van een kapitein laten vertellen hoe ze hun leven zo spectaculair mogelijk in de waagschaal kunnen stellen. God, wat zijn wij blij dat wij niet tot de filmcrew behoren die deze malloten moet volgen. Doe ons maar een bestaan als couch potato.

New Kids On The Block

Deze titel roept vast een hoop nare herinneringen op (herinneringen die weer springlevend kunnen worden, want uiteraard zit er een reünie aan te komen). Gelukkig hebben we het niet over het irritante boybandje uit de jaren negentig maar over een Nederlandse komische serie.
Het eerste seizoen van de serie was alleen op internet te bekijken maar het tweede deel wordt ook op tv uitgezonden. Op 101.tv wel te verstaan. Dit digitale themakanaal van BNN kan nou niet direct op onze symphatie rekenen. Van de kop van beroepsbedelaar Eddy Zoëy krijgen we bijvoorbeeld spontaan de neiging om de tv als stuiterbal te gebruiken en dan hebben ze ook nog eens Rotjoch in dienst. Een niet al te slimme dweil die een hiphoprogramma (101Barz) presenteert. Alhoewel presenteert? Hij schreeuwt aan één stuk door: Je weet tog? Wij weten het in elk geval niet. Wat 101.tv mankeert om zo'n sukkel in dienst te hebben. Zeker niet nadat hij de landelijke pers wist te halen door een cartoon van Gummbah als racistisch te bestempelen. Veel dommer worden ze niet gemaakt.
Veel slimmer wel, getuige het programma New Kids On The Block. Eén van de acteurs, Tim Haars, is bekend van De Staat Van Verwarring en de reclames van de Mediamarkt. We gokken op een glansrijke carrière voor de man want hij heeft gewoon een erg grappig hoofd. En hij kan goed schreeuwen. Sommige mensen zit werkelijk ook alles mee.
De filmpjes zijn hier te bekijken maar uiteraard zit YouTube er ook mee vol. Heerlijk botte, zwarte humor met veel geweld. En Tokkies. Geweldig!

Fur TV

Nachtenlang hebben we hier op de redactie zitten vergaderen over wat we nou wel of niet onder de rubriek Televisie kunnen scharen. Doordat er zelden tot nooit iets zinnigs op het apparaat te aanschouwen valt was deze rubriek een beetje verworden tot een ondergeschoven kindje.
We hebben daarom besloten dat echt goede filmpjes die op YouTube staan en die in andere landen op tv zijn geweest, ook onder deze rubriek gaan vallen. Rubrieken die volledig onder het stof zitten, daar hebben we hier namelijk een broertje dood aan.
Wat hebben we dan wel gevonden? Fur TV! Uitgezonden in Engeland op MTV en daarna op YouTube beland, waar het zelfs een eigen kanaal heeft.
De serie valt het beste te omschrijven als een sitcom met afgewezen sollicitanten voor de Muppet Show. Metal expert Fat Ed, de pornoverslaafde (eeuwige) rukker Merv en de Zuid-Amerikaanse macho Lapeno delen samen een ranzig appartement waar ze de nodige wanstaltigheden begaan.
Het zijn filmpjes van rond de tien minuten waarvan Muppetuitvinder wijlen Jim Henson naar alle waarschijnlijkheid al na een minuut een hartaanval zou hebben gekregen. Ons favoriete filmpje: Fur And Loathing. Een parodie op de film van Terry Gilliam en bijzonder grappig.
Hopelijk ooit nog eens op de Nederlandse tv te aanschouwen.

Cold Case en Bones

Op een avond waarop de verveling mokerhard toesloeg en enig initiatief op wat voor gebied dan ook ver te zoeken was, hebben we zowel een aflevering van Cold Case als een aflevering van Bones aanschouwd. Misdaad boeit ons nou eenmaal mateloos, vooral op televisie. In het persoonlijke leven zijn we beduidend minder op criminaliteit gesteld. Toch vreemd, op zo’n scherm zien we niks liever dan een psychopathische moordenaar maar we moeten er niet aan denken om zo iemand als buurman te hebben. Dan zal het wel te dichtbij komen ofzo. Anyway, over naar Cold Case. Het idee op zich is al onrealistisch. Net of men in Philadelphia over een speciaal team beschikt dat misdaden van veertig jaar geleden probeert op te lossen. Geef ons die baan, en wel om twee redenen. Ten eerste wordt je minder geconfronteerd met rauw verdriet van nabestaanden als de slachtoffers toch al jaren dood zijn. Ten tweede verwacht niemand dat je de zaak na al die jaren nog tot een goed einde weet te brengen. Er is dus hoegenaamd geen enkele druk om te presteren. Nogmaals: geef ons die baan. Wat verder opvalt is de vertelvorm met de vele flashbacks en de muziek die altijd uit de periode van de op te lossen moord stamt. Voor de serie geldt: if you’ve seen one, you’ve seen them all.
Bones dan. Dat valt in de categorie CSI en NCIS en koppelt een FBI-agent aan een forensisch expert. Het is allemaal erg luchtig vermaak met wat meer actie. Toch willen series als Bones, CSI en NCIS ons wel degelijk iets duidelijk maken. Namelijk dat in deze tijden geweld heeft afgedaan, in plaats daarvan geven hersenkracht, koele analyses en wetenschap de doorslag. We kunnen rustig concluderen dat de nerd op alle fronten bezig is de macht te grijpen.
Levertraan zal het nog verdomd moeilijk krijgen in de toekomst.

Komkommertijd verleden tijd?

Was het vroeger zo dat je net zo goed de tv uit het raam kon donderen als de zomerperiode weer in aantocht was, dit jaar lijkt er een kleine revolutie op dat gebied plaats te vinden. Ze zijn op Nederland 3 sinds deze week namelijk begonnen om op elke werkdag, vanaf 22.30u, Absolutely Fabulous, Law And Order (nieuwe afleveringen zelfs!) en de Nederlandse cult-tv-serie uit de begin jaren negentig: We Zijn Weer Thuis, uit te zenden. Beetje jammer dat het nieuwe afleveringen van Law And Order zijn want nu moet je wel opletten, maar dat is niet anders. Een goede reden om niet al rond 23.00 onder de tafel de liggen. Nou is het niet zo dat wij niks beters te doen hebben, maar prettig is het wel om aan het eind van de avond lekker hersenloos naar een beeldscherm te kunnen staren. Heel wat anders dan per ongeluk blijven hangen bij Andries Knevel en zijn net zo godsdienstwaanzinnige collega. Voor je het weet probeer je de tv uit te krijgen door er keihard met je hoofd tegen aan te rammen. In het geval van een aan de muur geschroefde plasma-tv wil dat nog wel eens tot forse lichamelijke klachten leiden. En zo kan God het nooit bedoeld hebben.
Deze meer dan prettige ontwikkeling op het gebied van zomer-tv zette ons wel aan het denken. Wat zou de wereld toch mooi zijn als wij een eigen tv-zender zouden hebben. De hele dag door herhalingen van Duckman, Simpsons, Southpark, Green Wing, Arrested Development, Mixomatosis, Lassie, Miami Vice, Trigger Happy TV, Bassie en Adriaan, Cheers, The Knight Rider, Q en Q, The A-Team, Pompen of Verzuipen en niet te vergeten: Cagney and Lacey. Waarschijnlijk zou er op slag wereldvrede zijn.

My Super Sweet 16

MTV heeft vele programma’s die het equivalent zijn van een stuk yak op een homp zompig brood. Neem het debiliserende My Super Sweet 16, een doodenge semi-reality show. Bij het aanschouwen ervan zijn onverantwoord hoge doses morfine nodig om de wild door het hoofd schietende pijnscheuten tegen te gaan. Misschien zouden we gewoon niet moeten kijken maar de ergernis die het programma oproept werkt verslavend (of is het de morfine).
De show volgt een vast stramien. Eerst een zoektocht naar een pronkzuchtige zaal die de goedkeuring van het arrogante feestvarken kan wegdragen. Soms zijn pa en ma mee. Deze glazig uit de ogen kijkende psychopaten zijn meestal zo ver heen dat ze met alles instemmen. De kosten worden toch voor een groot deel gedragen door MTV en andere sponsoren. Steevast etaleert het verknipte kind in kwestie vervolgens een abominabele muzieksmaak door een artiest te strikken die vanwege één of ander enorm misverstand populair is. Vlak voor het feest, waar poen en slechte smaak zodanig hand in hand gaan dat Russische gangsters er nog iets van kunnen leren, ontsteken ze in woede omdat ze niet het stralende middelpunt dreigen te worden. Bij dat soort scènes ontkom je niet aan de gedachte dat levenslang voor minderjarigen, mits omgeven met de nodige waarborgen, in feite een heel redelijke straf is.
Het volgende onderdeel betreft meestal een door het meisje ingestudeerde dans waarbij je verwacht dat de vader in woede zal ontsteken omdat hij denkt dat er een goedkope hoer is ingehuurd. Maar niks van dat alles, de man is vaak ontroerd en trots.
Uiteindelijk volgt de climax, een joekel van een cadeau. Dit is altijd een auto die mokkend in ontvangst wordt genomen omdat het niet de juiste kleur heeft. Als kijker hoop je onwillekeurig elke keer weer dat iemand eraan heeft gedacht de remleidingen door te snijden. Uiteindelijk komt alles toch goed en spreekt iedere gast van het feest van de eeuw. Dit laatste is verplicht en staat waarschijnlijk op de uitnodiging. Let wel, een feest waarop geen alcohol wordt geschonken. Wij zouden er nog niet dood gevonden willen worden maar we zijn de zestien dan ook al ruim gepasseerd.
Nee, al die pogingen van MTV om zich opnieuw uit te vinden zijn niet aan ons besteed. Honderd keer liever Yo MTV Raps of Headbangers Ball dan zestienjarige tieners met ontevreden smoeltjes. Is hier sprake van een generatiekloof? Ongetwijfeld. We stonden altijd sceptisch tegenover mensen die beweren dat vroeger alles beter was, maar zijn definitief toegetreden tot de categorie van ietwat brommerige types. Dank daarvoor MTV.

Blunder van het jaar!

Een grof schandaal! Onbegrijpelijke keuze! Een gotspe! Niet anders op te vatten dan een belediging ons aller intellect! En meer van dit soort kreten horen we overal om ons heen. Waar men het over heeft? De achterlijke beslissing van RTL 7 om niet meer tussen 18.50 tot 19.50 (etenstijd dus) Law And Order uit te zenden. En je zou ze niet horen als ze met een ander goed te verteren programma als The Dukes Of Hazzard of MacGyver aan zouden komen. Maar niets van dit alles. Eén of andere idioot heeft bedacht dat het goed eten is met Baywatch op je netvlies. Silliconentieten, het borsthaar van Michael Knight en zand. Wij eten al twee weken niet meer. Mocht er zoiets als een Paashaas bestaan, laat die dan eindelijk eens iets nuttigs gaan doen en zorgen dat Law And Order weer terug komt. We hebben honger!

Deadline

De Vara heeft gedacht, laten we eens lekker origineel zijn, we beginnen een serie over een geheime dienst die in realtime grote zaken oplost. Een normaal mens vraagt zich op zo’n moment af of dat wel heel verstandig is aangezien 24 al op zijn retour is, maar niet de Vara. Wat verwacht je ook van een zender met Paul de Leeuw als grootste ster.
De serie lijkt verder totaal niet op 24. Dat ze ook met splitscreens werken, een flitsend, hightech hoofdkwartier bewonen, alles met computers kunnen en medewerkers met grote geheimen in dienst hebben, is toeval.
Het beste aan de serie is het personage gespeeld door Derek de Lint. De man heeft namelijk een glazen oog met een camera. Zo ongeloofwaardig is zelfs 24 niet. Wanneer zijn oog een keer uit zijn kop geslagen wordt (jawel!), rolt het ding onder een bank maar blijft gewoon functioneren en vindt zodoende het onvolprezen onder-de-bank-shot uit. Daarnaast hangt hij regelmatig een nieuw verhaal op over hoe hij zijn oog is verloren. Zodra hij zich omdraait worden er door zijn collega’s grappen over gemaakt, aangezien de werkelijke toedracht iets met een bordeelbezoek te maken heeft. In een latere aflevering blijkt zijn vader een schimmig figuur te zijn die zich in rechts-extremistische kringen ophoudt. Gelukkig was de vader van Jack Bauer niet de kwade genius in seizoen 6 van 24. Alhoewel, toch wel! Originaliteit is not an option, zal het credo zijn bij de Vara. Het werkte in elk geval jarenlang bij Jack Spijkerman.
We moeten de overige leden van het team niet uitvlakken. Er werkt bijvoorbeeld een Antiliaan die voornamelijk undercover leernichten aflebbert (alles voor volk en vaderland) en een it-geek die in de eerste aflevering nog met de vijand heulde maar na een milde martelsessie het licht zag. De hoofdpersoon van de serie is een echte macho die zelfs de minister telefonisch afblaft.
Zolang er nog geen nieuw seizoen van 24 in de maak is, zullen we het er maar mee moeten doen. En ach, het is soms zelfs wel een beetje spannend. Valt zijn oog er nog uit, of niet?

Televisie kijken is moeilijker dan het lijkt (van onze stagiair)

Zie namelijk maar eens een programma te vinden zonder een weerzinwekkende hofnar als Paul de Leeuw of die immer om zichzelf lachende afwijking genaamd Gordon. Laten we het zelfingenomen smoelwerk van Albert Verlinde ook niet vergeten. Die laatste zou zich de ogen uit zijn kop moeten schamen voor de revival van de musical! Echt, we worden gegijzeld door een stel infantiele showbizzterroristen die ons indoctrineren met hun wansmaak en wat doen we? We sturen troepen naar Afganistan. Hebben ze daar soms Idols, de Goude Kooi of sterren uit de C-categorie die op het ijs dansen?
Het zijn zeker niet alleen relnichten die de beeldbuis verzieken. Neem die schaamteloze bekende Nederlanders in reclamespots. Bestaan er mensen die geen hekel hebben aan Jan - ik schreeuw wel zolang het betaalt -Mulder? Zijn er types die sympathie kunnen opbrengen voor een pedante nepdandy als Moszkowicz? Ik ken ze niet.
Jantje Smit wil ook hip zijn met z’n eigen fuckin C&A kledinglijn. Was het ventje niet zo lachwekkend dan zou ik hem nog bijna zien als de belichaming van het totale kwaad. Hennie Huisman, Jort Kelder, Beau van Erven Dorens, een kaketoe die telkens de naam van Patty Brard schreeuwt is minder irritant. Professioneel leeghoofd Estelle Gullit en haar zombie maakten het Gouden Gids scheuren onverwacht populair. Kunnen ze die reclamespot niet meeverhuizen naar Los Angeles?
Grote kans dat je na de reclame bij een sportprogramma uitkomt. Dan tref je Mart Smeets en Jack van Gelder. Ik durf te beweren dat ze kunstmatig in leven gehouden worden en te oordelen naar hun gewauwel zijn er hardnekkige problemen met de zuurstoftoevoer naar hun hersenen. Johan Derksen kraamt altijd dezelfde onzin uit. Elke nieuwe uitzending hoeft hij alleen maar de namen van de spelers en trainers aan te passen voor die paar uitgekauwde oneliners van hem. Of neem Louis van Gaal die tijdens persconferenties ongewild grappig is. Vermakelijk, maar met sport heeft het allemaal niks te maken. Wie hebben we nog meer. Johan Cruyff die iedereen wijs wil maken dat het voetbalspelletje zo gecompliceerd is dat hij het als enige kan doorgronden. Het lijkt wel cabaret maar voor echte dijenkletsers zijn we aangewezen op het Lama-gilde en de verwaande zedenmeester Jan-Jaap van der Wal.
Wat een land.
Kijk alleen al naar de types met een eigen talkshow. Andries Knevel, als je dan toch gelooft in de antichrist dan hebben we met hem een prima kanshebber te pakken. Jensen die de lachers slechts op z’n hand krijgt vanwege een op volle toeren draaiende lachband. Matthijs van Nieuwkerken oftewel de Zelfingenomen Hooghartige, zoals zijn stagiaires hem dienen aan te spreken. Over Pauw & Witteman wil ik het eigenlijk niet eens hebben. Het is duidelijk dat die twee zichzelf beschouwen als godenzonen die met dédain moeten neerkijken op hun gasten. Zelfs een doodeng vastgoedmannetje als Harry Mens heeft z’n eigen programma.
Vandaar dit pleidooi voor Discovery Channel.

Law & Order – Criminal Intent (een karakterstudie van Robert Goren)

Een intellectuelere Columbo, zo valt hij nog het best te omschrijven. Een rustige man die door middel van logica en psychologie zaken oplost. Dit zou hem charismatisch kunnen maken ware het niet dat hij een onuitstaanbare allesweter is. Wordt er een wiskundige vermoordt midden in een belangrijke berekening? Geen nood, de heer Goren lost zowel de moord als de som op. Wordt er iemand in verwarde toestand aangetroffen dan stelt mijnheer in het Latijn de juiste diagnose. Een moord in een artistiek milieu? Eindelijk een kans om zijn kunsthistorische kennis te etaleren. Echt waar, mocht de man voor de televisie hebben gezeten op het moment dat de Space Shuttle explodeerde dan wist hij ongetwijfeld meteen welk schroefje er los zat. Wij gaan ervan uit dat hij ook de schuilplaats van Osama Bin Laden kent en een systeem om casino’s te laten springen. Braaf als hij is zal hij die laatste truc nooit in de praktijk brengen en de schuilplaats van Osama heeft hij vast wel gemeld maar we weten allemaal hoe onnozel Amerikaanse inlichtingendiensten zijn. Waarschijnlijk zouden ze Bin Laden nog niet herkennen als hij een raar dansje in het CIA hoofdkwartier kwam maken. Robert Goren is, kortom, alles wat de stereotype Amerikaan niet is. Dit maakt hem toch niet sympathiek omdat hij wordt neergezet als iemand zonder twijfel en zonder zwakke plekken, zelfs zijn reukorgaan is extreem goed. Zo’n slimme man is leuk en handig voor bij een quiz maar tijdens het kijken van een politieserie wil je niet geconfronteerd worden met iemand die nagenoeg perfect is. Soms krijgt de kijker wat informatie over zijn privé-leven maar veel is het niet. Gelukkig heeft iemand zijn biografie op Wikipedia gezet. Hadden we die niet gelezen dan hadden we hem nog steeds gezien als een latente homoseksueel met subtiele psychopathische trekjes. Dit laatste vanwege die vreemde hoofdbewegingen tijdens ondervragingen en zijn jeugdjaren als misdienaar. Van dat katholicisme krijg je hoe dan ook een tik. Toch knap van de makers dat je ondanks alles blijft kijken, men voelt de zeitgeist blijkbaar goed aan. Het werkt tenslotte ook bij CSI Las Vegas in de persoon van Grissom om nog maar te zwijgen van CSI Miami waar Horatio Caine de onbetwiste betweter is. De enige juiste conclusie luidt dan ook: Wil je een kijkcijferhit, neem een nare man in de hoofdrol. Irritatie doet kijken. Hebben we het succes van Gordon en passant ook nog even verklaard.

Girls Of The Playboy Mansion

We hebben sinds kort een abonnement op digitale tv en dan uiteraard het plusplusplus pakket. Zonder sport. We zijn niet helemaal gek. Zenders waarop voornamelijk 22 over het paard getilde ijdeltuiten te zien zijn hoeven we niet. Een beetje achter een bal aanrennen terwijl je die ook lek kunt steken of op Marktplaats verkopen. Daar kijken we toch niet naar. We willen flauwekul en veel ook. De zender E! Entertainment is hier om die reden dan ook mateloos populair. En dat vanwege één enkel programma. Laat John de Mol daar maar eens een puntje aan zuigen. Het topprogramma waar we het hier over hebben is Girls Of The Playboy Mansion. Een reallifesoap over Playboyoprichter Hugh Hefner en zijn drie vriendinnen. Ze wonen in The Playboy Mansion, een gigantische villa in Beverly Hills dat bekend staat vanwege de vele feesten die er gegeven worden. De verwachting is dan ook dat de serie een inkijkje geeft in het ruige leven van sexgod Hefner. Dat valt even tegen. De man blijkt een verschrikkelijk leven te leiden. Opa Hefner (81!) schuifelt de hele dag een beetje rond omringd door drie hoogblonde, oliedomme bimbo’s. En als die bimbo’s nou de hele dag naakt om hem heen krioelden al smekend om seks zou het nog meevallen. Maar ze zijn alleen maar bezig met hun huisdieren in afschuwelijke pakjes steken, volslagen onzin uitkramen en het organiseren van gemaskerde ballen. Een geregeld bezoeker van deze feesten houdt er voornamelijk een torenhoge rekening bij de carnavalskostuumverhuurderij aan over. In elk geval geen herinneringen aan met celebrities’s gevulde orgieën. Het trieste aan het geheel is uiteraard Hugh Hefner. Het is gewoon een vriendelijke opa en dit verdient hij absoluut niet. Mocht iemand van The A-Team dit lezen: bevrijd die man alstublieft. Rekening kan naar Levertraan.