Rubber

Dit is een ietwat discutabel stukje en alleen al daarom plaatsen we het. Want eigenlijk kan het Levertraan nooit discutabel genoeg zijn.
Wat is namelijk het geval? Na enkele malen lukraak wat op een toetsenbord geramd te hebben kwamen we dit filmpje tegen. Een trailer van een nu al briljante film.
Als het tenminste een film wordt. Het zou gaan om een project van dj Mr Oizo, bekend van de hit Flat Beat (met de dope clip met Flat Eric in de hoofdrol). Op zich al een voorbode van een carrière als filmmaker want de clip is erg goed. Maar bovenal grappig, en dat scoort altijd bij ons.
We hopen ook van harte dat de film er komt, want zoals gemeld verwacht Levertraan dat het een pareltje wordt. Het is namelijk een film over een psychopathische autoband (met telepathische gaven). Wat anders dan een topfilm kan dat worden. Na de relativiteitstheorie waarschijnlijk het beste idee ooit (alhoewel het idee voor de roestvrije paperclip ook erg sterk is natuurlijk).
Met een beetje mazzel zit er een duel in met een doorgesnoven broodrooster, een scène met een achtervolging door een opgevoerde politiegrasmaaier en uiteraard een dampende seksscène met een aan hoestsiroop verslaafde föhn.
Maar zoals eerder al viel te lezen is dit een discutabel stukje want eigenlijk geloven we er geen bal van dat deze film er komt. Daarvoor is het idee gewoon te goed. De laatste jaren worden er over het algemeen alleen maar slappe remakes en totale flutfilms gemaakt en dus is de kans erg klein dat er eindelijk eens wat fatsoenlijks te genieten valt in de filmzaal. Maar hoop houden we wel.

The Fantastic Mr. Fox

Een geweldig stop-motion animatie film van de man die ons eerder al pareltjes als The Royal Tennenbaums en The Life Aquatic with Steve Zissou voorschotelde. Waarom hij voor deze vorm heeft gekozen is ons een raadsel, maar boeit verder niet. Er komen geen Frans sprekende, hondsdolle konijnen met gekke mutsjes in voor en dus vinden wij van Levertraan het al lang best. We hebben namelijk de pest aan Frans sprekende konijnen. Of ze nou geen gekke mutsjes dragen of niet.
Wat er wel voorbij komt in de film is dus een fantastische vos die columns schrijft voor een krant. Leuk gegeven maar wat vooral is blijven hangen bij ons is een boer die appels kweekt en er cider van maakt. Voor zichzelf. Een gigantische kelder vol cider is hiervan het gevolg en het lijkt hem niet te deren. Sterker nog: hij drinkt er vrolijk op los. Een prijzenswaardige houding. Waarom al je hoge kwaliteit drank verkopen als je het ook lekker zelf kunt nuttigen. Zelf zitten we graag te dagdromen over bierzwembaden en huizen gemaakt van oude kaas en zodoende leverde het kijken van deze film ons dus mooi weer een nieuwe dagdroom op. En zoals bekend is hier op de Levertraanredactie alles welkom wat ons van het werk houdt. Eindconclusie: wat een topfilm.

Zombieland

Wat is dat toch dat wij zo blij van zombiefilms worden? Waarschijnlijk hebben we zo'n pesthekel aan de gemiddelde mensen om ons heen dat we een omgeving gevuld met zombies als een utopie zien. Zombies mag je gewoon afknallen, er over heen rijden of er een piano op gooien als je daar zin in hebt. Iets wat we in real life ook best wel vaak zouden willen doen. Maar dan heb je weer te maken met ethiek, moraal, mededogen en niet te vergeten: de wet. Het mag helaas gewoon niet. Niets aan te doen dus en daarom kijken we nog maar eens een heerlijke zombiefilm.
Deze keer is dat dus Zombieland geworden. Een wat ons betreft meesterlijke film met een glansrol van Bill Murray. De man speelt namelijk zichzelf terwijl hij acteert dat hij een zombie is. Dat noemen we nou nog eens een goede rol. Helaas voor Bill pakt het allemaal wat minder uit. Maar je kunt ook niet alles hebben. Een andere acteur die een pluim verdient is Woody Harrelson. En waarom? Omdat hij een man speelt die er genoegen is schept om zombies te slopen en verder een bijzonder foute snor heeft. Overduidelijk pluspunten te over dus.
De film gaat verder eigenlijk nergens anders over dan het gebruikelijke zombiegelul, dus daar gaan we verder geen woorden aan vuil maken. Aan schoonmaken hebben we namelijk een broertje dood.

District 9

Zoals een bekende Nederlandse voetbalzot ooit al eens betoogde: elk nadeel heeft zijn voordeel. Dat bewijst deze film maar weer eens. Leek de apartheid in Zuid-Afrika vooralsnog louter ellende voortgebracht te hebben , het is nu ook verantwoordelijk voor het idee achter een topfilm.
Boven Johannesburg is een gigantisch ruimteschip gestrand vol met ondervoede aliens. De aliens worden in een kamp (District 9) opgevangen en so far so good. Na een tijdje lopen de spanningen echter op, aangezien de aliens toch niet helemaal lijken te begrijpen wat inburgeren is. Er wordt door de overheid besloten om de aliens in een soort van concentratiekamp vast te zetten. De ontruiming van District 9 en de deportatie naar District 10 wordt geleid door de nerdy schoonzoon van een baas van een of ander eng overheidsorgaan. De man zet zijn beste beentje voor en gaat (gevolgd door een cameraploeg) het kamp in om de uitzettingspapieren uit te delen. Dit loopt niet helemaal lekker en tot overmaat van ramp komt hij ook nog in contact met een of andere vage vloeistof. Vanaf hier gaat het mis, want door de vloeistof verandert hij zelf langzaam in een alien en moet hij op de vlucht voor iets wat hij zelf in werking heeft gezet.
Uiterst vermakelijke film, met een hoop ontploffingen, gekke Nigerianen en Liberianen, kattevoer etende aliens en een einde dat schreeuwt om een deel 2. Alleen door het ontbreken van een potje onfunctioneel naakt blijft de film toch hangen op een 7-. Maar met een ontblote tiet had de film zeker een 9 gescoord. Jammer hoor.

Outpost

Na het fantastische Død Snø werd ons in een eng steegje door een schimmig figuur nog een nazizombiefilm aangeraden. En aangezien we een zwak hebben voor enge steegjes bevolkt met schimmige figuren hebben we de film onmiddellijk gekeken. Eerlijk is eerlijk, Død Snø vonden we iets beter maar het was zeker een vermakelijke film.
Een groep huurlingen (lees: asociale rouwdouwers) wordt gevraagd om ergens in (Oost?) Europa met iemand op zoek te gaan naar iets. De man die ze moeten begeleiden op zijn zoektocht is uiteraard zeer onduidelijk over waar hij naar op zoek is, maar het blijkt uiteindelijk om een bunker te gaan. Een oude SS-bunker zoals even later blijkt. Eenmaal binnen gaat het gelukkig al snel mis en duiken de nazizombies op. In de bunker hebben de nazi's namelijk vage wetenschappelijke experimenten gehouden om supersoldaten te kweken. De zielen van deze soldaten zijn echter in een ander universum/energieveld/dimensie blijven hangen en duiken nu weer op om een lekker potje te moorden. En dan het liefst met een groot mes, altijd goed.
Nu zitten we alleen met een probleempje. We kijken genrefilms graag per drie (inderdaad ook wij doen aan dwangneuroses) en dus moeten we nog een nazizombiefilm zien te vinden voor een gezellige filmavond. Dus mocht er onder onze lezers een expert op dit gebied zijn, mail de mogelijkheden dan even door naar: levertraan@levertraan.com. Bij voorbaat dank.

Død Snø

Maagdelijk witte sneeuw, prachtige berglandschappen en nazi-zombies. Je raadt het al, dit kan niet anders dan een topfilm zijn. Gelukkig hebben we daar op Levertraan een speciale categorie voor.
Een vriendengroep betrekt hoog in de Noorse bergen een afgelegen, pittoresk huisje om er een korte sneeuwvakantie te houden. Al op de eerste avond wordt de toon gezet door een oudere man die onverwacht op de stoep staat en een verhaal over duistere zaken ophangt. Er zouden aan het einde van de Tweede Wereldoorlog vluchtende Duitsers de omringende bossen zijn ingetrokken en hun zielen zouden hier nog rondwaren. Er wordt, zoals dat hoort in een zombiefilm, hartelijk om gelachen en de man vertrekt geïrriteerd.
De volgende dag is het eerst tijd voor een potje oud-Hollandsche schneeuwpret en omdat iemand die later zou komen nog niet is gearriveerd gaat één van hen op zoek met het enige vervoermiddel dat ze hebben. Wij zouden al lang hebben doorgehad dat het mis zou gaan, maar wij spelen dan ook nooit in zombiefilms.
Wanneer ze 's avond in het huisje een kist ontdekken met gouden munten, sieraden en nazi-parafernalia duurt het natuurlijk niet lang voordat de eerste ledematen door de lucht vliegen. De boodschap is duidelijk: ook al is het een nazi-zombie, van andermans spullen blijf je af. Logisch.
Wat volgt is een soort van slapsticksplatterhorrorfilm die meer dan het aanzien waard is. Zelfs als je normaliter niet echt van dit soort films houdt. Zoals we eerder al stelden: dit is gewoon een topfilm.
We zijn door deze film zelfs de verschrikkelijke muziek van Rowwen Hèze gaan waarderen. Tijdens de grand slachtpartij wordt de boel namelijk wat opgevrolijkt door wat klinkt als Rowwen Hèze, maar dan in het Noors, en dit paste er verdomd goed bij. Blijkt zo'n band toch nog nut te kunnen hebben.
Rest ons nog maar één ding te melden: zelfs zonder te kijken zouden we de film een 9+ hebben toegekend. Want geef toe: wat een toptitel.....

Tropic Thunder

Ben Stiller is een man die naast erg goede films ook erg slechte films maakt. Omdat we niet geïnteresseerd zijn in slechte films volgen we zijn carrière niet echt en dat is jammer want hierdoor hadden we deze film bijna over het hoofd gezien.
Tropic Thunder is wat ons betreft de beste film die is gemaakt dit jaar. Stiller is naast acteur ook de regisseur en dat is goed te merken. Een beetje dezelfde soort humor als in de ook door Stiller geregisseerde film Zoolander. Behoorlijk over de top. Zoals we het graag zien.
De film is een soort van parodie op de documentaire Heart Of Darkness over de film Apocalypse Now. Een groepje over het paard getilde acteurs wordt in de jungle gedropt om een film te maken. De ene acteur is nog gekker dan de ander dus het duurt niet lang voor je in een stuip over de grond rolt. En dan hebben we het nog niet eens gehad over de glansrol van Tom Cruise in deze film. Je zou bijna lid worden van die Scientology freaks om te checken of hij zich daar ook zo gedraagt. Het zag er erg natuurlijk uit.
Over de inhoud gaan we verder geen woorden meer vuil maken, deze film moet je gewoon kijken.

Wanted

We moeten echt eens een andere naam verzinnen voor deze rubriek want we kijken veel te veel bagger om alleen maar topfilms te bespreken. Zo besloten we laatst, door knokkelkoorts tot waanzin gedreven, het platte vermaak getiteld Wanted eens op groot doek te aanschouwen. Gedurende de film moesten we onze verwachtingen steeds verder naar beneden bijstellen om aan het eind verbijsterd te concluderen dat we met een nieuw dieptepunt in de filmgeschiedenis te maken hebben. Het lijkt wel alsof mainstream Hollywood zodanig door de porno-industrie beïnvloedt is dat men in navolging van dat genre een goed verhaal vooral als obstakel ziet. Zo’n fenomeen uit het verleden dat de actie in de weg zit. Deze film wist nieuwe dalen te bereiken met een plot dat we hier niet met droge ogen kunnen neertypen.
Ach vooruit, we proberen het gewoon. Zo’n duizend jaar geleden ontstond er een mysterieus genootschap van moordende wevers. Deze uitverkorenen hadden namelijk een belangrijke geheime code ontdekt. Zo één die de orde in elke samenleving moet garanderen, of zoiets. Het werkt als volgt: een speciale weefmachine verwerkt binaire codes in haar werkjes en de leider van het weversgilde puzzelt hier net zolang op tot er een naam uitrolt. De ongelukkige met die naam wordt vervolgens spectaculair naar de andere wereld geholpen. Hoe men zo zeker weet dat juist die persoon vermoord moet worden en niet, bijvoorbeeld, tot koning gekroond, wordt geen moment duidelijk. De hoofdpersoon, een nerdy accountmanager die onder valse voorwendselen bij de organisatie betrokken raakt en verborgen gaven blijkt te bezitten, stelt weinig vragen en moordt zonder veel moeite mee. Op een gegeven moment blijkt dat hij niet de moordenaar van zijn vader maar zijn vader zelf vermoordt heeft.Tijd voor wraak en dus wordt iedereen afgeslacht met enige Matrix-achtige actie. Angelina Jolie is ook een moordende wever maar ze komt tegen het einde van de film tot inkeer en schiet zichzelf door het hoofd. De film was er veel mee opgeschoten als ze het al eerder had gedaan. Hoogtepunt waren de trailers vooraf en die waren puur crap.

The Dark Knight

God allemachtig wat zijn we de laatste tijd om de oren geslagen met jubelverhalen over de nieuwste Batmanfilm. Veel blabla over de ongekende acteerprestatie van Heath Ledger en de spectaculaire special effects. Dat wilden wij ook weleens aanschouwen op een groot scherm.
Eerlijk gezegd vonden we het een beetje genant om te kijken naar twee volwassen mannen die zich graag verkleden en achter elkaar aanhuppelen, hoe hi-tech het er allemaal ook uitziet. Heath Ledger zet een leuk typetje neer maar zijn Jokervertolking valt toch een beetje in de categorie gekke pipo. Laten we dus a.u.b. niet overdrijven. Zolang George Bush jr. nog aan de macht is, is er altijd een nog veel engere clown om je zorgen over te maken.
De special effects zijn mooi, zonder meer, maar om daar nou een pretentieus verhaal van 152 minuten om heen te bouwen, dat is echt teveel van het goede. Past dit werkje dan wel in de categorie topfilms? Strikt genomen niet maar voor enige genuanceerde kritiek op een zogenaamde topfilm moet ook plaats zijn. Bovendien hebben we de nieuwste Rambo op deze plaats ook al besproken. Wat dat betreft klooien we maar wat aan. Mocht u hier binnenkort een bespreking van een wasmiddel-commercial lezen, kijk dan niet raar op.
Nog even terug naar Batman. Hij wordt neergezet als een feilbaar persoon. Het gaat in deze film om goed en fout en de diffuse grens daartussen. Men schuwt de grotere vraagstukken niet, maar, veel belangrijker, de grote explosies ook niet. Genoeg achtervolgingen en enkele mooie scenes in Hong Kong maken deze film toch zeker de moeite waard. Hij is naar onze mening gewoon een half uur te lang.

Du Levande (You The Living)

Aangezien het vakantietijd is maar wij de burelen helaas niet kunnen verlaten (druk, druk, druk) hebben we voor de filmrubriek een Zweedse film bekeken. Komen we er toch nog een beetje uit. Sort of.
Het betreft de negende film van regisseur Roy Andersson. Zijn vorige, Songs From The Second Floor, viel hier nogal in de smaak. Dit kwam voornamelijk doordat er een goochelaar in voorkomt, hier hebben we nou eenmaal een zwak voor. Een idioot met een raar accent, een hoge hoed, wat duiven en onze dag is goed. Het ging in deze film ook nog eens over een truc die niet geheel volgens plan verloopt en dan zijn we helemaal verkocht.
Maar genoeg hierover, over naar de vakantie van dit jaar. We hadden gehoopt op beelden van prachtige fjorden en de mooiste vrouwen van Europa. Maar die vlieger ging niet op. Zelden een flm gezien waarin zoveel groezeligheid voorkomt. De film bestaat uit 50 losse scènes zonder een verhaallijn. Lekker makkelijk. Het zijn korte tragikomische inkijkjes in het leven van de gemiddelde Zweedse mafkees. Een bespeler van de tuba vertelt bijvoorbeeld (tijdens het hebben van sex) hoe hij het meeste van het geld dat hij met de tuba heeft verdiend heeft verloren op de beurs. Een zeer vermoeide psychiater legt uit waarom hij zo'n hekel aan zijn patienten heeft. En we zien bijvoorbeeld hoe een bespeler van de grote trom in zijn flatje oefent en wat voor effect dat op de buren heeft.
De film is niet hilarisch maar ook niet diep tragisch, eigenlijk gewoon perfect voor een niet te dolle filmavond. Als je van groezelige Zweedse films, gevuld met lelijke mensen houdt tenminste.

Hot Fuzz

Hot Fuzz is de grappigste comedy uit Engeland sinds Shaun Of The Dead en beide films komen ook nog eens uit de koker van Edgar Wright en Simon Pegg. Dat moet dan wel een bijzondere koker zijn, zo één die ze ongetwijfeld goed verzekerd hebben. Mocht je die koker ooit in handen krijgen dan ben je binnen, daarover geen twijfel. Maar genoeg over hun fuckin' briljante koker, laten we de film zelf onder de loep nemen. Die laat maar weer eens zien dat het platteland vele duistere geheimen herbergt, alsof we daar na Twin Peaks nog aan twijfelden.
De buitengewoon fanatieke politieagent Nicholas Angel wordt naar een op het eerste gezicht idyllische plattelandsgemeente overgeplaatst. Hij wordt hiertoe gedwongen omdat hij vergeleken met zijn Londense collega’s veel te veel arrestaties verricht. Het valt hem al snel op dat er veel bizarre ongelukken gebeuren in het plaatsje dat meerdere malen de verkiezing ‘dorp van het jaar’ gewonnen heeft. Zoals Shaun Of The Dead een perfecte parodie was op het zombie-genre, zo parodieert Hot Fuzz het type actiefilm waarin ruige agenten met coole zonnebrillen, gevatte oneliners en grote guns een gevaarlijk complot ontdekken. Natuurlijk ontbreekt de sullige buddy die voor het nodige contrast moet zorgen ook niet. Deze Danny Butterman helpt Angel meerdere keren uit de brand en maakt hem wegwijs in het dorp. We dachten altijd dat het de kostscholen waren die de Engelsen zo verknipt maakten maar het blijkt al te beginnen met hun opvoeding in een bos –en lommerrijke omgeving. Godzijdank is de wereld in rap tempo aan het verstedelijken. Een conclusie die niet veel mensen uit deze topfilm hebben gehaald.

Cidade De Deus (City Of God)

Brazilië, bakermat van cinematografische hoogstandjes over het leven in een favela. Dit dan voornamelijk omdat de favela een Braziliaans fenomeen is. Doet er verder ook niet toe. Als je dit een kutfilm vindt dan is de Police Academy serie meer iets voor jou, met name deel 7.
Ook in een sloppenwijk doet men soms onvriendelijk tegen elkander, zo wil de regisseur van City Of God ons doen geloven. Daar schrik je dan wel even van. Het verhaal begint in de jaren zestig in Rio de Janeiro en focust zich op de levens van Zé’tje en Rocket. In de jaren zeventig kiest de één voor criminaliteit terwijl de ander het probeert te maken als fotograaf. De film omspant maar liefst drie decennia want we pikken ook de jaren tachtig mee. Een tijdperk waarin het geweld nog verder escaleert. Dit ambitieuze project is overladen met superlatieven. En terecht, want het is een feest om naar te kijken. Kleurrijk en met passie gemaakt, je zou wensen dat je zelf in een Braziliaanse sloppenwijk geboren was. Actie, drama, humor, alle ingrediënten zijn aanwezig en sommige scènes zijn gewoon onvergetelijk. Zo staan wij nog steeds in dubio omtrent de keuze voor een kogel door de hand of door de voet. Waarschijnlijk wordt het de voet omdat we het gezeur van Marco en Foppe spuugzat zijn. Willen jullie mee naar de Olympische Spelen of toch liever het EK? Nee, we willen rustig Braziliaanse films kijken. Vergeet die capoeira-capriolen, carnavalsoptochten en dat overschatte voetbal en dompel je onder in de Braziliaanse cinema. Zelf zijn we daar te lethargisch voor maar een ieder die op zoek is naar een zinvolle dagbesteding zou zijn voordeel kunnen doen met deze hobbytip.

Blue In The Face

Met het oog op het naderende rookverbod in de horeca ruimen we wat plaats in voor de meest doorrookte film die er ooit is gemaakt. Een geïmproviseerd, in vijf dagen tijd, opgenomen meesterwerkje dat zich afspeelt rondom de sigarenwinkel van Auggie, gespeeld door Harvey Keitel. Een ieder die ooit gerookt heeft zal kunnen beamen dat quasi-diepzinnig gelul het beste gedijt met een sigaret losjes in de hand. Met een joint raakt je korte-termijn geheugen al snel zodanig geblokkeerd dat je de draad van het gesprek keer op keer volledig kwijt raakt. Vandaar dus de sigaret. Blue In The Face is geschoten na voltooiing van Smoke en de meeste mensen prefereren de laatste, wat onbegrijpelijk is. De toon van Blue In The Face is veel lichter en het gelul is aangenaam ontspannen. Jim Jarmusch en Lou Reed spuien mooie verhalen en van Brooklyn wordt een sfeervol portret geschetst. Zo losjes als we het hier vertellen, zo losjes is de film. Jim Jarmusch heeft trouwens dat andere meesterwerkje over sigaretten gemaakt: Coffee & Cigarettes. Die is echter in zwart-wit en duurt langer dan Blue In The Face, twee redenen waarom we laatstgenoemde toch iets hoger inschatten. Beide films moeten het niet hebben van een plot en zitten vol bekende namen. We hadden er nog bijna een thema van gemaakt maar een derde plotloze sigaretfilm met bekende namen konden we zo snel niet bedenken. Daarnaast zou je het gemijmer over honkbal en de dreigende sluiting van de sigarenzaak met een beetje goede wil als een poging tot plot kunnen opvatten. Oordeel zelf en als je na afloop van de film nog steeds een hekel hebt aan dat kutwijf van een Roseanne Barr dan is dat heel begrijpelijk. Ook wij ondergaan liever de gevolgen van een acute groene theevergiftiging dan haar improvisaties te moeten aanhoren. Godzijdank is ze te kort in beeld om een negatief stempel op het geheel te drukken. Op een eigenaardige manier geeft dat ook wel weer aan dat we met een kwaliteitsproduct te maken hebben.
PS: Blue in the Face heeft niks met de Smurfen van doen.

Charlie Wilson's War

We hebben deze film de eerste vijf minuten gekeken met een bivakmuts op. Niet omdat de kolen op zijn en we hier in de kou zitten maar omdat we liever niet gezien worden in de buurt van een Tom Hanks film. Het lijkt ons geen onsympathieke man maar hij speelt nou eenmaal vaak in sentimentele trash waar je niet blij van wordt. Aan romantische komedies en dat soort ellende hebben we een broertje dood.
Waarom dan toch kijken? Omdat de moeder van de stagiair ons twee kratten wodka zou betalen als we het niks zouden vinden. Volgens haar is dat namelijk onmogelijk. Leek ons makkelijk verdiend en dus gingen we er maar even voor zitten. Blijkt dat gekke mens nog gelijk te hebben ook. De acteurs hebben er duidelijk zin in en het verhaal (waargebeurd) is ook nog eens interessant. We deden de muts maar af.
Tom Hanks speelt congreslid Charlie Wilson die zich de zaak van de Mujahedeen in Afghanistan aantrekt. We spreken beginjaren ’80 en dus was er nog geen taliban te bekennen. Wel Russen, en dat was de reden dat de CIA wel zin had in een potje guerrillastrijders steunen. De CIA-man waar Wilson veel mee optrekt wordt gespeeld door Phillip Seymour Hoffman en dat is gelijk ook het leukste personage. Het is een vaag, smoezelig figuur die uiteraard voor geen meter te vertrouwen is en alles van een ander blijkt te weten. Door deze kennis en onvoorspelbaarheid is het een gladde aal en een perfecte regelneef. Aangezien Charlie Wilson ook zo’n gewiekst figuur is vormen ze samen een perfect duo.
De film vliegt bijna uit de bocht qua Amerikapropaganda maar dat gaat net goed. Uiteraard voorzien de hoofdrolspelers wel dat het misgaat in Afghanistan als je niet aan wederopbouw doet, maar we doen net alsof we dat niet gezien hebben. Vandaag geen minpuntjes. Omdat het voorjaar is. Of zo.

A Lovely Little Planecrash

Eén van onze favoriete B-film klassiekers. Het eerste shot toont iemand die zijn paspoort laat zien. Er wordt ingezoomd en zodoende weten we gelijk dat we met Gerrit Ruper van doen hebben. Professioneel snelwandelatleet, zo probeert hij de dienstdoende douanier in het Zuid-Amerikaanse land duidelijk te maken. Op raadselachtige wijze lult hij zich het vliegtuig in, alwaar sexy stewardessen ronddrentelen alsof het een lieve lust is. Gerrit schreeuwt uit dat hij jarig is en laat de alcohol rijkelijk vloeien, waarbij hij ook zijn buurvrouw niet vergeet getuige de rode wijn die hij over haar heen kiepert. Voor deze vrouw is het liefde op het eerste gezicht en ze probeert een gesprek met Gerrit aan te knopen. Al spoedig blijkt dat dit teveel gevraagd is. 'Nog nooit buiten Chili geweest?,' schreeuwt hij ontzet als ze vertelt dat dit haar eerste vlucht is. 'U wel, begrijp ik.' 'Laatst nog tijdens een vliegtuigkaping, we moesten uitwijken richting Miami.' 'U hebt een vliegtuigkaping meegemaakt, dat moet vreselijk zijn geweest.'
'Zoiets valt heel erg mee als je zelf de kaper bent. Okay, je bent wat nerveuzer dan normaal maar een alledaagse situatie zou ik het dan ook niet willen noemen, zo'n kaping.'
Het zijn niet slechts de dialogen, het korrelige kleurgebruik of de onverwachte montage die deze film tot een meesterwerkje maken. Het schokkendste is dat vliegtuigen nog uitgevonden moesten worden ten tijde van deze film. Sterker, sommige mensen beweren dat mede dankzij deze film het vliegtuig is uitgevonden. Een opinie die wij niet delen. Terug naar het verhaal.
De andere passagiers raken gecharmeerd van de verhalen van Gerrit en we zien hem voorop tijdens een polonaise. Een orgie staat op het punt van uitbreken maar dan….. Het vliegtuig stort neer in het regenwoud, precies op zo'n plek waar nog nooit een mens is geweest en uit vrije wil ook niet snel zal komen. Dankzij zijn goede conditie overleeft Gerrit als enige de crash. Met een splinter in zijn been komt hij het vliegtuig uitgelopen en met een sigaret in zijn mond spreekt hij de raadselachtige tekst: 'Toppertje.' Dit zal op hemzelf slaan hoewel dit nergens echt duidelijk wordt. Het kan niet op zijn medepassagiers slaan want die zijn dood en het vliegtuig heeft ook niet echt een prestatie van formaat geleverd door boven een regenwoud uit de lucht te vallen. Dit is de reden dat we ook weinig waarde hechten aan de theorie dat het vliegtuig zou zijn uitgevonden dankzij deze film.
Hoe dan ook, Gerrit blijkt een expert op het gebied van de lange monoloog. Tevens zien we hem enthousiast reageren wanneer hij ontdekt dat een medepassagier vier kilo cocaine meesmokkelde. Na enkele dagen snuiven slaat het noodlot bijna toe wanneer een zwerm killer-bees het vliegtuigwrak probeert te overmeesteren. Dankzij een aansteker en een bus haarlak (en dat in die tijd, we bleven ons verbazen) weet hij de bijen te verjagen, ook weet hij het vliegtuig in de fik te steken alsmede enige honderden kilometers regenwoud. Bij daglicht blijkt dat de brand een weg naar de bewoonde wereld heeft gebaand. Het laatste shot toont ons Gerrit die het pad afwandelt, na een welverdiend snuifje..

John Rambo

Rambo is na twintig jaar weer terug, en hoe! De film opent met een partij gruwelbeelden waarvan zelfs de Janjaweed in Darfur zoiets zullen hebben van: is dat nou nodig? Het volstaat om te zeggen dat de lokale carnavalswinkels door hun losse ledematen voor Halloween heen zijn. Met een beetje goede wil zou je zelfs kunnen stellen dat deze film vernieuwend is. Waar in andere films mensen worden doodgeschoten en je verder niets ziet van het soort munitie, is dat in deze film een ander verhaal. Er wordt zulke zware munitie gebruikt dat mensen echt in stukken geschoten worden. Bijzonder smakelijk!
Het verhaal: Rambo heeft zich in de jungle van Thailand teruggetrokken alwaar hij de kost verdient als smid en slangenvanger (eens een bikkel, altijd een bikkel). Hij wordt benaderd door een stel missionarissen dat naar Birma wil en heeft gehoord dat ze hem daarvoor moet vragen. Hij weigert en verklaart ze voor gek. Nadat een vrouw uit de groep hem aan zijn kop loopt te zeuren dat hij het wel moet doen, doet hij het toch. Onbetaald, want zo is Rambo ook wel weer. Geheel volgens plan (op wat kapotgeschoten struikrovers na) brengt hij ze naar het gewenste dorp en keert vervolgens weer terug. Zoals valt te verwachten wordt het dorp vrij snel na zijn vertrek overvallen, de bevolking meer dan vakkundig uitgeroeid en de missionarissen meegenomen. Enige tijd later staat er dus weer iemand voor Rambo zijn neus met het verzoek om Birma in te gaan. Maar nu met een groep gestoorde huurlingen om de missionarissen te bevrijden. Rambo heeft aan één oogopslag genoeg om te zien dat dat niks wordt en gaat akkoord. Iemand moet de boel toch redden. Vanaf hier gaat de film echt helemaal los. We willen niet teveel weggeven maar toch nog enkele hoogtepunten noemen: er ontploft nog een soort van kernbommetje, Rambo showt zijn altijd doeltreffende adamsappeluitscheurtechniek en er komt nog een missionaris voorbij die met satanisch genoegen iemand de schedel tot pulp slaat. Levertraan kan niet anders concluderen dan dat dit een topfilm is. Veel te veel gruwelijk geweld, godsdienstwaanzinnigen, een sadistische kampcommandant en een bejaarde hoofdrolspeler die nog steeds niet kan acteren. Het is allemaal zo slecht dat dit wat ons betreft een instant Cult Classic is. Rambo For President!

Black Sheep

Gemuteerde schapen, autorijdende schapen, mensenetende schapen maar geen haggis. Misschien is dat een klein minpuntje van de film. Een positief punt: de schapen zijn eindelijk van hun makke imago af en dat werd ook wel eens tijd. Voornamelijk bekend staan als grondstof van truien en als biologisch dynamisch slaapmiddel is ook niet alles. Get Ready For The Violence Of The Lambs!
Op een boerderij in New Zealand heeft een bedrijf een geheim laboratorium waar ze genetische manipulatie op schapen toepassen. Een stel onnozele milieuactivisten breekt in het laboratorium in en gaat ervandoor met een emmer bewijsmateriaal. Ze krijgen beveiligers achter zich aan en dumpen het goedje. Wat ze niet zien is dat er een vreemd, monsterlijk wezen in de emmer zit. Het mutantje bijt een schaap dat vervolgens, naar goed horrorgebruik, in een bloeddorstig monster verandert. Dit schaap besmet weer andere schapen en ja hoor: het hek is van de dam! Er volgen talloze horrorcliché’s maar dat maakt het alleen maar beter. De film is lekker voorspelbaar: enige mensen die nietsvermoedend een schaap aaien en hier later met gemengde gevoelens aan terugdenken, een ontsnapping via een stelsel van onderaardse gangen en een fanatieke nazi-arts. Het klinkt fouter dan fout maar het is toch echt een erg grappige film die er ook nog eens goed uitziet. Niet zo vreemd trouwens want de makers kregen ondersteuning van landgenoot Peter Jackson. Hoe sympathiek! We zouden het verder graag willen vergelijken met Twin Peaks, maar het lijkt er in geen honderd jaar op dus dat doen we maar niet. Over een topfilm moet je sowieso niet te lang lopen zeiken, die moet je gewoon nog een keer kijken. Meh!

Go, You Handsome Penguin, Go!

Eerste deel van zes animatiefilms over de Zesdaagse Oorlog tussen Israël en zijn buurlanden. Geheel onverwacht gaat dit deel niet over dag één maar over de eerste vier dagen. Het gerucht gaat dat de delen 4, 5 en 6 helemaal niet bestaan.
Wat aan deze film direct opvalt is dat men ervoor heeft gekozen om niet mensen maar reigers in de hoofdrollen te plaatsen. Om maar te zwijgen over de zeer abstracte benadering van het onderwerp. Niet iedereen heeft na twaalf keer kijken van de film door dat het uit de grond trekken van een regenworm een metafoor is voor een zware tankslag. Verder werd ons alleen duidelijk dat het de eerste vier dagen van de oorlog betrof doordat het op de hoes stond vermeld. Aangezien de film zich volledig onder water afspeelt is van dag of nacht weinig te merken. Dat er aan de muur van de croissanterie, waar de crematiescène zich afspeelt, een kalender hangt met als datum 16 augustus 1977 is leuk, maar echt bijdragen aan duidelijkheid doet het niet.
Nadat we de film voor de zesde keer hadden gezien dachten we er eindelijk iets van te snappen. De ooievaars staan voor de Palestijnen! Dat verklaart een hoop. Dachten we drie dagen lang. Tot we in een forum een post van de regisseur lazen waarin hij beweert dat ze staan voor de invloed van de mondiaal opererende frisdrankbottelaars. Niet zo mooi. Denk je de boel te vatten, kom je alsnog van een opgewarmde kermis thuis.
Rest ons eigenlijk nog weinig anders dan te concluderen dat dit één van de beroerdste films is die we ooit hebben gezien. De titel leek veelbelovend, het onderwerp op zijn minst gedurfd voor een animatiefilm en de timing (de Nederlandse documentaire Schoffies bood een, op zijn minst gezegd, wat andere kijk op reigers) was gewaagd. Maar dat het op zo’n verspilling van Levertraanwebspace zou uitdraaien had niemand kunnen inschatten.. We verheugen ons nu al op deel 2.