The Book Of Genesis Illustrated By Robert Crumb
Auteur: Robert Crumb
W. W. Norton & Company, 2009/ 224p.

Levertraan in de Here! Het gaat er dan toch eindelijk van komen. Althans, dat is de verwachting die we hebben. Lui als we zijn hebben we ons namelijk nog nooit gewaagd aan de bijbel, een overduidelijk veel te dik boek. Maar het grootste probleem van dit boek is natuurlijk het totale gebrek aan plaatjes! Gelukkig creëerde God op zeker moment de striptekenaar en zie daar: een (deel van de) bijbel in stripvorm. Zet het bier maar koud in de hemel want Levertraan komt er aan!
Een groot minpunt van het boek is echter dat het in zwartwit is. Niet dat we daar expliciet een probleem mee hebben, het is meer de reden dat het in zwartwit is gedaan. Robert Crumb is blijkbaar zo'n slome duikelaar dat hij vier jaar nodig had om het boek te tekenen. Het vervolgens ook nog inkleuren zou hem nog eens vier jaar kosten en dat vond meneer teveel werk. Waarmee hij dus blijk geeft volledig schijt te hebben aan de bijbel en dan in het bijzonder aan één van de besproken hoofdzonden: luiheid. Aan de andere kant kunnen we hem niet anders dan gelijk geven en overwegen we om de paus een brief te sturen met het verzoek om luiheid als zonde te schrappen. Het tekenen van een boek is zo al vermoeiend genoeg en om dan nog eens vier jaar met kleurpotloden in de weer te moeten is op zijn minst een gruwelijk vooruitzicht te noemen. Mensen die zo gek zijn om de bijbel te gaan zitten tekenen hebben zich zelf al meer dan genoeg gestraft. Bij deze dus toch alle props van Levertraan voor Robert Crumb.

Badass: A Relentless Onslaught Of The Toughest Warlords, Vikings, Samurai, Pirates, Gunfighters, And Military Commanders To Ever Live
Auteur: Ben Thompson
HarperCollins, 2009/ 334p.

Nederland wordt gerund door een onvervalst zootje abjecte lafaards (yeah, we said it!). Stumpers zonder ruggengraat die zich verschuilen achter de Geneefse conventie en andere weerzinwekkende regeltjes opgesteld door bureaucraten. Dat Nederland laatste staat op een internationale ranglijst waarop de mate van machismo gemeten wordt, zal de goed geïnformeerde mens dan ook niet verbazen. Geen wonder dus dat er in dit werkje over de veertig grootste badasses uit de geschiedenis geen Nederlander terug te vinden is. De badasses komen in chronologische volgorde aan bod, in een stijl die doet vermoeden dat het boek geschreven is voor stonede dudes met een interesse in geschiedenis. Nogal een aparte doelgroep om je op te richten maar ons hoor je niet klagen. We krijgen namelijk briljante strategen, gekke geleerden en koelbloedige scherpschutters voorgeschoteld, hoewel de hoofdmoot toch wel bestaat uit moordlustige krijgsheren met een licht sadistische inslag. Onze favoriete badass komt uit Ierland en leefde in de 11e eeuw. Zijn naam: Wolf The Quarrelsome. Een meedogenloze vechtmachine waarvan slechts bekend is dat hij graag de aanvoerders van de Vikingen uitdaagde tijdens veldslagen, om ze vervolgens zo woest tot moes te stampen dat de rest jankend terug rende naar hun schip. Volgens sommige azijnpissers slechts een mythisch figuur maar wij nemen gewoon aan dat hij wel degelijk een echte badass was. Dit is namelijk gewoon een boek om je mee te vermaken, niet om al te serieus te nemen.
De schrijver heeft ook een website: badassoftheweek.com voor een ieder die op de hoogte willen blijven van de baddest badasses in history.

The Five Percenters: Islam, Hiphop And The Gods Of New York
Auteur: Michael Muhammad Knight
Oneworld Publications, 2007, 352 p.

Zoals bekend mag worden verondersteld lopen er op deze aardkloot aardig wat idioten rond die rare religies aanhangen. Het enige positieve hieraan is dat het soms hilarisch leesvoer oplevert. Met de doldwaze denkbeelden die uitgedragen worden door The Five Percenters hebben we ons ook weer vermaakt. Het boek is geschreven door een blanke moslim die weleens wilde weten of de groepering iets met de islam van doen heeft. Op geen enkele wijze, zo werd hem al snel duidelijk. The Five Percenters komen aan hun naam omdat ze geloven dat 85% van de wereldbevolking onnozel is en zich laat uitbuiten door een evil 10%. Er blijft dan 5% over die in het bezit is van de ware kennis en dat zijn de volgelingen van Clarence 13X. Deze Clarence stichtte de religie in 1964 nadat hij was neergeschoten en het op wonderbaarlijke wijze overleefde. Hij meende vervolgens onsterfelijk te zijn en begon de lessen van The Nation of Islam (ook een blasfemische sekte, volgens traditionele moslims) naar eigen inzicht te interpreteren. Het belangrijkste was wel dat hij verkondigde dat de zwarte man God was. De hersenen van de zwarte man wogen tenslotte een pond meer dan de hersenen van zwarte vrouwen. Ten opzichte van de blanke man wogen de hersenen zelfs een kilo meer. Dit soort racistisch pseudo-wetenschappelijk geneuzel ging sommige aanhangers nog niet ver genoeg, en al snel begonnen enkele volgelingen te beweren dat blanken geboren werden met een staart. Zo’n staart wordt gelijk na de geboorte chirurgisch verwijderd door doktoren die lid zijn van de vrijmetselarij.
Onnodig te vermelden dat Clarence 13X enige tijd in een inrichting heeft doorgebracht. In 1969 blijkt het met zijn onsterfelijkheid wel mee te vallen. Een onbekend gebleven schutter schiet hem dood en de groepering belandt in een crisis.
De schrijver weet ook nog een blanke aanhanger op te sporen waar hij vervolgens een hoofdstuk aan wijdt. Deze man heeft het niet makkelijk, zo wordt al snel duidelijk. Op een gegeven moment kreeg hij grote problemen met de andere aanhangers omdat hij meende ook een God te zijn. Dit moest hij snel terugnemen aangezien blanken daar helaas de herseninhoud niet voor hebben.
Eind jaren tachtig maakt de Five Percent Nation een comeback dankzij rappers als Rakim en Big Daddy Kane en groepen als Poor Rightious Teachers en Brand Nubian. Nog weer later werden de leden van de Wu-Tang Clan de belangrijkste vertegenwoordigers.
Conclusie: Leuk boek hoor, maar het wordt allemaal weinig kritisch opgetekend door Michael Mohammad Knight. Alleen voor de liefhebbers van obscure religies en mensen die weleens willen weten waar Ol' Dirty Bastard het in godsnaam altijd over had.

Reggae Scrapbook
Auteur: Roger Steffens
Insight Editions, 2007, 124 p.

Toegegeven, je bent na aanschaf van dit boek veertig euro lichter maar daar krijg je dan wel het nodige voor terug. Uitklapbare pagina’s, enveloppen met ansichtkaarten, posters, flyers uit lang vervlogen tijden en zelfs een stickerboekje. Echt, dit Reggae Scrapbook bevat veel te veel tierelantijnen om op te noemen. Binnen onze immer uitdijende collectie is het één van de hoogtepunten. Het valt in de categorie salontafelboek, een pronkziek en ronduit verdacht genre. Toch verschijnt er soms iets wat daadwerkelijk de moeite waard is. Dat was vorig jaar dus het geval met dit reggae plakboek. Het staat boordevol foto’s van bekende en obscure reggae-artiesten. Er zit zelfs een dvd bij en dat is mooi meegenomen maar het is niet waar het om gaat. De teksten, de items, de opmaak, het is een feest voor het oog. Laten we eerlijk zijn, dit in braille uitgeven zou weinig zin hebben. Reden misschien waarom het er ook nog niet van is gekomen. Zouden er trouwens fotoboeken in braille bestaan? Een interessante vraag voor onze F.A.Q. rubriek, zo lijkt ons. Kunnen we op deze plaats verder gaan met de conclusie. Die luidt: elke reggae-fan die niet op veertig euro meer of minder kijkt, en een koffietafel bezit, zou dit boek onverwijld moeten aanschaffen.

God's Midlle Finger: Into The Lawless Heart Of The Sierra Madre
Auteur: Richard Grant
Free Press, 2008, 288 p.

Er zijn van die gebieden die je beter kunt mijden, de Mexicaanse Sierra Madre is er een goed voorbeeld van. Daar tiert de drugshandel welig en is de corruptie ongekend. Combineer dit met een extreme macho-cultuur, wijd verspreid alcoholisme en je krijgt torenhoge moordcijfers en andere wantoestanden.
Gek genoeg is er altijd wel iemand die z’n nieuwsgierigheid niet kan bedwingen en toch in zo’n gebied gaat rondneuzen. Deze keer is dat Richard Grant, een schrijver en daar hebben we mazzel mee. Zodoende worden niet alleen familieleden, vrienden en kennisen op de hoogte gebracht van zijn indrukken, maar heeft de argeloze lezer in Nederland er ook nog iets aan. Bijvoorbeeld als hij zich de komende vakantieperiode stierlijk ligt te vervelen op een vervuild en onwelriekend strand. De ervaring leert trouwens dat het thuis op de bank ook lekker wegleest, om het boek hoef je de deur dus niet uit. Dat heeft de schrijver al gedaan en het was lang niet altijd een pretje als we hem mogen geloven. Hij wordt onvriendelijk bejegend, moet rennen voor zijn leven en ontmoet menig type die op een vervelende manier onder invloed van cocaïne is. Richard Grant geeft het taalgebruik mooi weer en je begrijpt hem volledig als hij op een gegeven moment verzucht dat hij doodmoe wordt van de verwensingen die betrekking hebben op heiligen, geslachtsdelen en moeders.
Een levensgevaarlijke en vermoeiende streek dus, maar wel één met een interessante geschiedenis vol eerzuchtige bewoners, bandieten, indianen, buitenissige tradities en sinistere verhalen. Een streek bovendien waar een kilo marihuana slechts 80 dollar kost, het is niet alleen maar kommer en kwel. Toch hadden wij na lezing geen behoefte om snel een reis naar de Sierra Madre te boeken. Dan blijven we liever in het softe Nederland, om ook maar eens een ander geluid te laten horen.

How Not To Get Rich: Or Why Being Bad Off Isn't So Bad
Auteur: Robert Sullivan
Bloomsbury Publishing Plc, 2005, 96 p.

Een boekje bestemd voor het type dat genoeg geld heeft om een boek te kopen maar tevens beseft dat hij nooit echt rijk zal worden, vooral omdat hij z’n geld blijft uitgeven aan onzinnige boekjes en meer van dergelijke nonsens. Een beetje de Levertraan-doelgroep, zeg maar. Hoewel het allemaal op een Amerikaans publiek gericht is (Jezus, wat werken die mensen daar veel) lezen de 77 bladzijden toch lekker weg. De auteur zit dan ook vol goede tips en komt zelfs op de proppen met een onderzoek waaruit blijkt dat je in elk geval niet rijk wordt door hard te werken. Gloort er dan toch nog hoop voor ons? Nee, ten eerste was onze studiekeuze echt helemaal verkeerd en ten tweede hebben we nou eenmaal de mindset van een succesvolle non-miljonair. Daar kom je niet zomaar vanaf. Het pleit ook voor ons, of tegen ons, het is maar hoe je het wilt zien, dat we geen investment strategy hebben. Dat is precies de reden waarom we over veel vrije tijd beschikken die we zorgeloos doorbrengen. Af en toe lezen we dus zelfs een boek en van dit boek hebben we geleerd dat mensen die veel tijd lezend doorbrengen nooit rijk zullen worden. Helaas voor de schrijver loopt zijn nieuwste boek Rats vrij goed, wordt hij misschien toch nog rijk. Dit kan hij echter weer ongedaan maken door zijn verdiende geld te investeren in zaken waar totaal geen vraag naar is. Wij stellen een volautomatische aarde-opwarmer voor.

The Call Of The Weird: Travels In American Subcultures
Auteur: Louis Theroux
Pan Books, 2006, 256 p.

Louis Theroux was altijd al onze favoriete documentairemaker, dit vanwege zijn geslaagde portretten van Amerikaanse weirdo’s. Enkele van die weirdo’s heeft hij, jaren later, zonder camera wederom opgezocht. Deze keer wilde hij er een boek over schrijven en guess what, dat is hem gelukt. Niet verbazingwekkend als je bedenkt dat hij z’n genen geërfd heeft van Paul Theroux, de beroemde schrijver van romans en reisverhalen. De toon van het boek is als die van de docu’s. Louis Theroux is oprecht bezorgd om de denkbeelden van de lieden die hij bezoekt en tegelijkertijd probeert hij te doorgronden wat ze in godsnaam beweegt. Hij benadert de ufo-gelovigen, porno-acteurs, neo-nazi’s, hoeren, oplichters en gangsta-rappers op een rustige en respectvolle manier. Dat is heel knap als je bedenkt dat er volbloed idioten tussen zitten. Natuurlijk kan hij met de één beter opschieten dan met de ander maar het moet gezegd, elk hoofdstuk leest lekker weg. Gek eigenlijk, dat de mensen hem allemaal weer willen ontmoeten terwijl hij ze meestal niet al te complimenteus heeft weergegeven. Wat is het, ijdelheid, een gebrekkige binding met de realiteit of een tekortschietende zelfreflectie, het zal de combinatie zijn. We zijn blij dat ze in Amerika wonen hoewel we in Nederland natuurlijk ook genoeg idioten hebben rondlopen. Denk alleen maar aan de satanische tweelingbroer van Frans Bauer, Simon Tahamata, die vrouw met een griesmeelpuddingverslaving en de Chinese goeroe die rondloopt met een dode papegaai op zijn hoofd. Maar goed, dit is dus een boek waarin Ike Turner schittert als redelijk normaal persoon, dat op zich zegt al genoeg over de andere geportretteerden. Een aanrader voor iedereen die wel geïnteresseerd is in freaky subculturen.

Meanwhile, Between Two Eternities Of Darkness
Auteur: Gummbah
De Harmonie, 2008, 136 p.

Niemand minder dan de grootste producent van anti-humor in Nederland gaat voor een internationale carrière. We wensen Gertjan van Leeuwen a.k.a. Gummbah veel succes.
Over de man valt eigenlijk weinig anders te zeggen dan dat hij geniaal is. Werkelijk alles wat hij maakt is grappig. We zouden zelfs grif betalen om een door hem gemaakte tosti te mogen aanschouwen.
Maar genoeg getetter met de loftrompet. Het gaat hier dus om een Engelstalig boek met veelal oude tekeningen aangevuld met wat nieuwer werk. Veel hoogtepunten uit zijn oeuvre komen voorbij en soms is de Engelse vertaling zelfs sterker dan het origineel. Hierdoor is het boek ook voor de kenners van zijn werk zeker de moeite waard. Het is alleen niet de bedoeling dat de man nu al zijn tijd gaat steken in het vertalen en uitbrengen van oud werk. We willen binnenkort ook vers werk in de schappen zien liggen, anders komen we met een nieuwe afdeling: Zakkenvuller Van De Maand. Driemaal raden wie dan de eerste persoon wordt die we door het slijk gaan halen.

The How To Be Jamaican Handbook
Auteur: Kim Robinson

Exit Mundi
Auteur: Maarten Keulemans

The Joke's Over: Memories of Hunter S. Thompson
Auteur: Ralph Steadman

Ralph Steadman was de illustrator van Hunter S. Thompson’s waanzinnige Gonzo-verhalen. Zijn invloed op de populariteit van het genre wordt slechts betwist door onbesuisde bolsjewieken, schimmige vrijmetselaarsloges en pruimtabak kauwende maagden ten oosten van de evenaar. De man is een begenadigd cartoonist die vele prijzen heeft gewonnen maar daar staan we op deze plaats niet te lang bij stil. We blijven eens on topic. Zoals de titel al aangeeft concentreert dit boekwerk zich op zijn samenwerking met de Gonzo-koning. Het waren roerige jaren die hij soms ternauwernood wist te overleven. Hunter S Thompson zijn kenmerkende rijstijl met een groot glas whiskey, een glas reserve-ijs en een fles bier leidde af en toe tot kamikaze-achtige toestanden. Om maar te zwijgen over zijn voorliefde voor de combinatie van drugs en vuurwapens.
Wat Steadman schetst is een eerlijk portret van een joviale man die het leven ten volle omarmde en zich van niemand wat aantrok. Iemand ook met weinig verfijnde eetgewoonten die hotelkamers in vergaande staat van verwoesting achterliet. Een uniek figuur die een eigen invulling gaf aan The American way of Living en met afschuw moest toezien hoe zijn geliefde land, sinds zijn aartsvijand Nixon aan de macht was gekomen, steeds meer naar de knoppen ging. Zelf werd hij er met het verstrijken van de jaren ook niet fitter op. Zijn drankprobleem verergerde en vanwege een chronische pijn aan zijn nieuwe heup werd zijn toch al onhandige motoriek nog beroerder. Hierdoor brak hij tot twee keer toe zijn been. Tel daar ook nog een cokeprobleem bij op en je krijgt een beeld van zijn conditie. Op justitieel gebied had hij meer geluk. Vrijgesproken van aanklachten wegens rijden onder invloed en seksuele intimidatie (een Hunter grap gone wrong) en zijn assistente slechts licht verwond met een vuurwapen bij zijn poging een beer af te schrikken. Zelfs na zijn zelfmoord was hij nog spraakmakend. Je as met een kanon de lucht in laten knallen is dan ook redelijk onconventioneel.
Steadman heeft veel moeten doorstaan met Hunter S. Thompson maar hij kijkt er met genoegen op terug. Het enige wat hem spijt is dat hij er op zakelijk gebied niet meer uit gehaald heeft. Dit was vaak te wijten aan zijn eigen naïviteit. De schilderijen van Fear & Loathing In Las Vegas verkopen voor 60 pond per stuk is meer dan achterlijk. We hopen dan ook dat hij nog wat verdient aan dit uitstekende boek.

Teekenkundig Genootschap door Lust tot Verveeling: Ontsnapt Aan De Vrijheid
Auteur: Ivo van Lee;uwen & S. Lloyd Trumpstein

Doordat we lamlendigheid nogal hoog in het vaandel hebben is dit boekwerk ons niet eerder onder ogen gekomen. Doodzonde. Het betreft namelijk een waar kunstwerkje. Dit uit 2005 stammende boek is in full colour, gedrukt op 120 vellen dik papier en wordt bij elkander gehouden door een spiraalband. Zo zie je het niet vaak. Het is gevuld met strips (waaronder de serie: niet al te beroemde mannen in damesondergoed), belegen advertenties, miniatuurschilderijen met onderschrift, een cameo van Kabouter Orgastiko, een groot artikel over powerstrelen en meer belangwekkende zaken. De makers noemen het zelf een plaatjesroman en dat is hun goed recht.
Wie nog nooit van de auteurs heeft gehoord: Shame On You! De heren komen uit Tilburg en laat nou ook net het onvolprezen, helaas al ter ziele zijnde blad De Bedenkelijk Kijkende Grondeekhoorn daar vandaan komen. Weinig toevalligs aan, de heren behoren samen met Gummbah en Jeroen de Leijer tot de oprichters. Voor fans van DBKG en de opvolger Frietkaas is dit boek dus ook een must. Het is eigenlijk een luxe editie van DBKG. No disrespect to Gummbah, maar blijkbaar zijn de heren ook zonder de grollenkoning in staat om hilarisch te zijn. Een voordeel van onze late ontdekking van dit meesterwerk is dat het onderhand in de ramsj is terecht gekomen. Triest voor de makers maar meer bier voor ons.

How To Be Free
Auteur: Tom Hodgkinson

We hebben op deze plaats al eerder betoogd dat er volop mensen zijn die het minder scherp zien dan Tom Hodgkinson. Dat was in verband met zijn boekje Lof Der Luiheid. Hij is terug met het onderhoudende How To Be Free. Een soort van handleiding voor een relaxed leven dat we niet al te serieus moeten nemen. Dat wil niet zeggen dat er allemaal nonsens in dit boek staat, integendeel zelfs, maar de auteur schetst een utopisch beeld. Zoals we allemaal weten is het najagen van een utopie gedoemd te mislukken. Het zwakke punt van zijn verhaal is de idealisering van de middeleeuwen. Het leven mag dan wel miserabel zijn, we zijn er van overtuigd dat het in de middeleeuwen nog veel erger was. De pest, de inquisitie, de kapsels, de lijfeigenen, geen internet, noem het allemaal maar op. De rode draad in dit werkje onderschrijven we daarentegen volop. Inderdaad, de hedendaagse maatschappij is fucked up, de eentonige kantoorbaantjes zijn een belediging voor onze intelligentie en de bureaucraten die over ons regeren zijn kille moraalridders. Wie kan ontkennen dat gewetenloze multinationals vol scum ons aanzetten tot eindeloze consumptie van overbodige producten. Angst houdt de maatschappij draaiende en elke vorm van creativiteit wordt ontmoedigd. Ga maar braaf voor de televisie zitten en bekijk die eindeloze stroom reclames. Tom Hodgkinson blijkt een onvervalste anarchist en hij haalt vele filosofen en boeken aan om zijn gelijk te halen. Uiterst vermakelijk voor een ieder die altijd al heeft geweigerd een carrière na te streven. We zijn echter niet van plan om ons op het platteland terug te trekken en een zelfvoorzienende commune te vormen. Kom bij ons niet aan met slap hippiegelul. Onze torenhoge studieschulden in ogenschouw nemend, hebben we ook niet veel aan het advies om geen schulden te maken. We hadden ons ook beter kunnen bekwamen in een ouderwets ambacht, zo leren we nog. Na lezing van dit werkje constateren we dat we nog een lange weg te gaan hebben. Helemaal vrij zullen we wel nooit worden maar dat zal dan niet liggen aan Tom Hodgkinson. Hij heeft tenminste denkbeelden over de zin en onzin van het leven die geheel tegen de huidige tijdsgeest indruisen. Daaronder valt ook de overtuiging dat iedereen een ukele zou moeten bezitten. Een idee dat eigenlijk alleen maar van een idioot kan komen, maar een kniesoor die daarop let.

Lemmy: White Line Fever
Auteurs: Lemmy Kilmister & Janiss Karza

Lijkt een beetje een overbodig boek. Je zou zeggen dat in de Bijbel alles al over God gezegd is. Klopt, alleen is dit een autobiografie. En een boek met de visie van God zelf hebben we nog niet eerder gezien.
Voor iedereen die het niet kan volgen, een kleine uitleg. Je hebt namelijk een fictieve God, die helaas nog door veel te veel mensen wordt aanbeden, en een God van vlees en bloed: Lemmy Kilmister, leider van de legendarische band Motörhead. Wordt ook door een hoop mensen aanbeden maar om andere redenen.
Heeft de fictieve God een nogal suffig imago, niet Lemmy. Hij is namelijk een grootverbruiker van snelheidsverhogende middelen, Jack Daniels, afschuwelijke cowboylaarzen en groupies. En dat is over het algemeen niet slecht voor je imago. Vooral zijn populariteit onder de dames is nogal opvallend aangezien ze niet veel lelijker dan Lemmy gemaakt worden. Met ook nog eens als kers op de slagroomtaart een wrat van bijna een halve meter pontificaal op zijn smoel.
Komt de man op je moeder over als een beest, na lezing van het boek kom je tot een heel ander beeld. Het is een sympathieke dude die gewoon graag met zoveel mogelijk volume in een band speelt. En dan het liefst een band gevuld met volslagen idioten. Je moet toch wat te lachen hebben on the road. Van alle bandleden die voorbij komen is drummer Philthy Animal wel de grootste gek. Zou je niet verwachten van iemand met zo’n naam.
Wat wel een beetje jammer is aan het boek is dat het niet echt diep ingaat op zijn drugsgebruik. Zal wel te maken hebben met zijn verblijfsstatus in Amerika. Hij woont er wel maar mag geen Amerikaan worden vanwege een veroordeling wegens drugsbezit. Om dan te gaan uitweiden over je drugsgebruik in misschien niet zo slim. Een SWAT-team op de vroege ochtend is niet de beste manier om de dag mee te beginnen.
Neemt niet weg dat het een geweldig boek is en niet alleen voor mensen die The Ace Of Spades kunnen meezingen.

Check The Technique
Auteur: Brian Coleman

Zal hiphop ooit weer het niveau van de periode 1986 - 1995 weten te evenaren? Volgens recente statistieken is het waarschijnlijker dat ongepasteuriseerde melk de populairste drank wordt. Niet dat het één iets met het ander te maken heeft maar opzienbarend is het wel, althans voor sommigen. Statistische bevindingen als hierboven laten Brian Coleman koud. Dude gaat liever op zoek naar de verhalen achter enkele hiphopklassiekers. Denk aan platen van EPMD, BDP, PRT, PE, MOP, RUN-DMC en een stuk of dertig andere mofos. Door de hoofdrolspelers uitgebreid aan het woord te laten wordt duidelijk dat het succes vele vaders kent. Menig rapper claimt tevens de producer te zijn van het beschreven album. Het gaat echter wat ver om credits op te eisen louter omdat je de eigenaar bent van een oude LP waar iemand anders een sample vanaf heeft gehaald. Neem alle verhalen dus met een flinke korrel zout. Waarschijnlijk is het heel logisch dat iemand die tien a twintig jaar na dato geïnterviewd wordt over een meesterwerkje zijn aandeel daarin ernstig overschat. Terecht is er veel aandacht voor de ontstaansgeschiedenis van de Wu Tang Clan. Het is tenslotte de meest spectaculaire supergroep die hiphop ooit heeft gekend. Naar het schijnt is zelfs Barack Obama door hun beïnvloedt. Ook het verhaal achter de plaat van Onyx is grappig, hoewel het wel bijzonder is dat ze in het boek zijn opgenomen. Bacdafucup is immers een waardeloos album vol boos geschreeuw. Minder is de aandacht voor Ice T. Hij blijft een irritante wanna-be player met het intellect van een rolmops. Ronduit bizar is de lof die over The X-clan uitgestort wordt. Een stel idioten die predikten dat de blanke man de duivel is, het werkte ons toentertijd al op de zenuwen en dat doet het nog steeds. Dan liever The Pharcyde. Vier ongeleide projectielen die aan geen enkel hiphopcliché voldeden en elkaar constant in de haren vlogen. Toch waren ze verantwoordelijk voor het meest hilarische hiphopdebuut ooit.
Dit stevige boek telt maar liefst 36 hoofdstukken en is een vervolg op Rakim Told Me. Een ieder die teleurgesteld is omdat een hoofdstuk over de Ultramagnetic MC’s ontbreekt zal dat werkje ook nog moeten aanschaffen. Check The Technique heeft echter nog genoeg te bieden. Oldskoollegendes als Schoolly D en Too Short komen voorbij, er zijn props voor Biz Markie en onze favoriet Digital Underground wordt uitgebreid in het zonnetje gezet.

The First Rasta: Leonard Howell And The Rise Of Rastafarianism
Auteur: Hélène Lee

Toch mooi dat het Rastafarianisme in de twintigste eeuw is ontstaan. Zodoende valt vrij makkelijk te traceren wie de grondlegger was en hoe zo’n nieuw geloof nou eigenlijk postvat. Helene Lee wijst naar Leonard Howell als de rasta waar het allemaal mee begon. Deze man was zijn tijd zo ver vooruit dat hij in 1925 al een coffeeshop avant la lettre had. In New York runde hij een tea-shop alwaar hij vermoedelijk ganja verkocht. Hij werd beïnvloed door Marcus Garvey, een leider van de zwarte bewustzijnsbeweging. Deze voorspelde de komst van een zwarte leider uit Afrika. Reden voor Leonard om rond te gaan lopen met een foto van His Imperial Majesty Haile Selassie I, Conquering Lion Of The Tribe Of Judah, King Of Kings Of Ethiopia And Elect Of God. Een dude die in 1930 tot keizer van Ethiopie werd gekroond en ook bekend staat als Ras Tafari. Volgens Leonard hadden we te maken met een levende God.
Eind jaren veertig begon hij een commune in Jamaica die al snel uitgroeide tot de grootste wietkwekerij van de wereld. Honderdduizenden planten. Voor een periode leefden de voorheen arme rasta’s in redelijke voorspoed. Veel collie-weed werd geëxporteerd en even vreest de schrijfster dat Leonard Howell de sekte heeft opgericht om grootschalig aan de marihuana te kunnen verdienen. Ze ontdekt dat de grond van Pinnacle - het gebied waar de commune leefde - op naam stond van zakenlieden die er tien jaar lang geen aanspraak op maakten. De heer Howell was daarnaast erg vaak afwezig en had contacten binnen de hogere regionen van de Jamaicaanse politiek. Erg verdacht allemaal. Helaas diept ze het niet verder uit.
De machthebbers hebben Leonard Howell tot twee keer toe in een gesticht gestopt, dit gebeurde regelmatig met mensen die als een gevaar werden gezien. Nadat de commune in de jaren vijftig werd ontruimd verspreidde het geloof zich via de ghetto’s van Jamaica. Leonard zijn rol raakte uitgespeeld en op dit uitmuntende boek na is er verder niet veel over hem bekend. Hij is in 1981 gestorven op 83 jarige leeftijd, nooit meer helemaal hersteld van een aanval van jongeren die hem zijn tong uit wilden snijden. De rastaleiders na hem gaven hem weinig krediet en hij hield slechts enkele volgelingen over.
Leuke weetjes:
Er was een voorstel om de haardracht fear locks te noemen. Een voorstel dat het niet heeft gehaald zoals we inmiddels weten;
Bob Marley liet zich vlak voor zijn dood dopen door de Ethiopian Orthodox Church;
Ontloop de Bobo-dreads. Van alle afsplitsingen zijn die het meest militant, orthodox, racistisch, seksistisch en homofoob. Ze zijn te herkennen aan hun tulband –wat is dat toch met fundamentalisten en hoofddeksels- en op dit moment erg populair binnen de dancehall scene op het eiland.

Eefje's Vrienden Boek
Auteur: Jeroen de Leijer

Eefje Wentelteefje is terug! Niet op tv maar weer eens in boekvorm. De vormgever heeft er echt zijn best op gedaan en het geheel in de vorm van een poeziealbum gegoten. Gelukkig is er geen regel poëzie in te vinden maar is het gevuld met strips. Strips over Eefje Wentelteefje dus, het liefste meisje uit de stripgeschiedenis en in bezit van een eigen tv-zender. De auteur is nogal multimediaal bezig want naast dat Eefje in boekvorm en op tv te bewonderen is, trekt hij ook nog wel eens het land door met de Eefje Wentelteefje Roadshow. Dat is trouwens een lange naam voor niets meer dan een ordinaire poppenkast. Echter wel een poppenkast waarbij ooit, en dit geven we niet graag toe, de voltallige Levertraanredactie stuiptrekkend van het lachen op de grond lag. Geniaal!
Maar goed, het boekje is verder aangevuld met pagina’s met vragen ingevuld door mensen uit de omgeving van Eefje. Zoals Ome Hugo, Ragnar Plasbips, Jan-Jaap-Karel-Kees, Twido en niet te vergeten Eefje’s moeder: mevrouw Wentelteefje. Muisje Pierieliepiepielo staat er helaas niet in want die kan niet schrijven. Verder zijn er puzzels, rebussen, make-up tips en meer van dat soort vermaak te vinden. Erg handig zijn de uitknippagina’s waarmee je jezelf kunt omtoveren tot één van de figuren. Op het Levertraanhoofdkantoor werken sinds het uitkomen van het boek vier Eefje’s en één Jan-Jaap-Karel-Kees.
Waarschijnlijk komt het doordat we teveel Funniest Animal Home Movies kijken maar de delen in het boek waar dieren in voorkomen zijn hier torenhoog favoriet. Na drie keer zijn broek ondergepist te hebben heeft de stagiair in ieder geval een verbod op het lezen van het boek te pakken. Wat Levertraan betreft: Eefje Wentelteefje For President!

Ego Trip's Big Book Of Racism
Auteusr: Sacha Jenkins/Elliott Wilson/Chairman Mao/Gabriel Alvarez/Brent Rollins

Het kon natuurlijk niet uitblijven, een vervolg op het ongeëvenaarde hiphoptrivialijstjesboek uit 1999. Dit boek stamt ook alweer uit 2002 dus van snelle recensies zal niemand ons kunnen beschuldigen. Who cares, een afgewogen oordeel is ook wat waard. Nou kunnen we immers gerust stellen dat we wederom met een klassieker te maken hebben. Een aantal Negers en Hispanics verheft het zwart/wit denken tot kunst en dat lijdt tot lezenswaardige lijstjes en onnozele onthullingen. Wist u dat Bruce Willes in zijn jeugd betrokken was bij rassenrellen op zijn campus? De eikel. Rutger Hauer staat er ook in vermeld. Als persoon van wie werd gedacht dat hij albino was maar dit toch niet bleek te zijn. Ook komen we te weten waarom je nooit een negerin in het water moet gooien tijdens een poolparty (heeft te maken met het kapsel). De vormgeving is eveneens geweldig, zo is er is een aparte afdeling Yellow Papers die betrekking heeft op Chinatown en Chinezen. De stereotyperingen schudt men zo achteloos uit de mouw dat je de auteurs bijna van racisme zou beschuldigen. Ze zijn echter zo slim geweest voorin het boek te verklaren dat ze werkelijk iedereen hartgrondig haten. Een instelling waarmee je bij ons kunt aankomen. Dus vooruit, nog enige voorbeelden. R. Kelly staat op plaats nummer 5 als zijnde persoon waar andere negers zich voor schamen. Waarom? Omdat hij ooit een duet met Celine Dion heeft opgenomen. Dit is natuurlijk ook een misdaad waarbij vergeleken het pissen over een minderjarige niks voorstelt. Om een indruk te geven hoe serieus men het rasdenken neemt is er een lijst ‘memorable Mexicans as portrayed by Puorto Rican actors’ opgenomen. Ook komen we te weten dat ornithologen en bungeejumpers eigenlijk altijd blank zijn.
Geen kost voor de politiekcorrecte aap maar wel erg grappig, dit Big Book of Racism.

Can’t Stop Won’t Stop
Auteur: Jeff Chang

Jeff Chang, de naam roept bar weinig negroïde associaties op.Waar zijn de tijden gebleven dat hiphop een zwart bastion was dat slechts met enige arrogantie de aanwezigheid van 3rd Bass en The Beastie Boys tolereerde. Waarschijnlijk vervlogen na de uitkomst van een marketingonderzoek waaruit bleek dat blanken de grootste afnemers van hiphop zijn. Eskimo’s zijn de hekkensluiters op dit gebied, sommigen onder hen verwarren rap nogal snel met het geluid van een schorre zeehond. Weer andere onderzoekers betwisten de resultaten door erop te wijzen dat er geen eskimoras bestaat. We willen maar zeggen, de schrijver van dit boek is een Koreaan. Niet de grote Noord-Koreaanse Roerganger himself want die had geen tijd voor een boek over hiphop. Bovendien is hij geen kenner. Jeff Chang is dat wel, hij was bijvoorbeeld manager van het Solesides (later Quannum) label. Illustere namen als DJ Shadow, Latyrx en Blackalicious schieten nu door uw hoofd d.w.z. als u geen absolute nitwit bent. Goed, de man heeft een geweldig boek geschreven over de roots van hiphop en de invloed ervan op de samenleving. In de pers wordt hij dan ook bijkans bejubeld als the man with his dick hangin out. Zou Levertraan echter moeten stemmen voor het beste hiphopboek aller tijden dan stemden wij voor Egotrip’s Book of Rap Lists. Dit verbazingwekkende huzarenstukje verscheen al zo rond 1999 en is zonder twijfel het boek met de meest onzinnige hiphoptrivialijstjes ever. Dankzij dit boek weten we bijvoorbeeld dat de langste rapalias hoort bij een dwerg. Inderdaad, Bushwick Bill die zich ook wel, zonder dollen, Dr Wolfgang Von Buswickin The Barbarian Mother Funky Stay High Dollar Billster, noemde. Over compensatiedrang gesproken. Koop dus eerst dit boek en lees daarna Can’t Stop Won’t Stop want dat is ook gewoon een goed boek.

Easy Riders, Raging Bulls: How The Sex-Drugs & Rock& Roll Generation Saved Hollywood
Auteur: Peter Biskind

Een buslading onvervalste idioten bevolkte de West-Coast van Amerika eind jaren zestig. Elke zichzelf respecterende freak trok daarheen, zo eenvoudig was het. Iemand als Charles Manson had het er ook behoorlijk naar zijn zin. Hij begon er zelfs een sekte die wel eens bij beroemdheden over de vloer kwam. Ook Dennis Hopper paste precies in de gekte van die tijd. Constant aan de drugs, gewelddadig en gezegend met een grote bek werd hij al snel uitgeroepen tot persona non grata. Na hem namen lui als Scorsese en Coppolla het over. De gekte ging gewoon verder. Ene Artie Ross had bijvoorbeeld de gewoonte om een rubberen masker over zijn gezicht te trekken om meer lachgas te kunnen inhaleren. Hij had het briljante idee ontwikkeld om dit bovenaan de trap te doen. Mocht hij dan het bewustzijn verliezen dan viel hij tenminste van de trap zodat het masker afgerukt zou worden. Een redenatie die zijn dood tot gevolg had. Achteraf gezien is het logisch dat alleen Steven Spielberg en George Lucas succesvol bleven, ze deden geen drugs. De rest ging allemaal ten onder aan cocaïne. Ze werden megalomaan en ontwikkelden steeds excentriekere trekjes. Niet willen dat een ander je ziet eten is dan nog vrij normaal. Het moment dat niemand de neergang meer kan ontkennen komt wanneer playmate Dorothy Stratten wordt vermoord. Ze was de nieuwe vriendin van Peter Bogdanovich en dat kon haar ex maar moeilijk verkroppen. Hij schoot haar dood en knalde vervolgens zijn eigen hoofd eraf. De komedie waar ze in speelde getiteld: They All Laughed, kreeg hierdoor een wat ranzige bijsmaak. Peter trouwde daarop maar met haar veel jongere zus, je moet toch wat. Begin jaren tachtig was het feestje echt over. De Reagan-jaren kwamen eraan, een tijdperk waar ze niks mee konden.

Lof Der Luiheid
Auteur: Tom Hodgkinson

Er is een nieuwe bijbel uit voor de sukkelaar die graag eens gewaardeerd wil worden vanwege zijn luiheid. Een eigenschap die immers niet iedereen gegeven is. Maar pas op!
De schrijver van Lof der Luiheid doet net alsof hij is als zoals jij. Tenminste, als jij zo iemand bent die al moe wordt van de gedachte aan, pak hem beet, hoerenlopen.
Had hij volstaan met een korte verhandeling van vijf, zes, nou vooruit, zeven A-4'tjes dan had ik onmiddellijk aangenomen dat hij luiheid hoog in het vaandel had staan. Door er echter ruim 300 bladzijden over uit te weiden maakt hij zichzelf verdacht. Vervolgens blijkt hij er ook nog eens twee andere baantjes op na te houden, importeur en redacteur. Talkin' About Credibility!!! Kortom, deze infiltrant laadt de verdenking op zich dat hij met dit boek propaganda maakt voor luiheid om de verkeerde reden. Het is een beproefd recept. Wanneer iedereen lui wordt krijgt mijnheer meer kans om zich te onderscheiden, beroemd te worden en veel geld te verdienen. Iets wat hem tot dusverre goed lukt. Alle lof derhalve.

People Funny Boy
Auteur: David Katz & Lee Scratch Perry

Weirdo's, je hebt ze in vele soorten en maten. Ben je in dezelfde categorie als Lee Scratch Perry geplaatst, dan kun je het wel schudden. Sorry, geen hoop meer. Dan het goede nieuws: het is vrijwel onmogelijk om in dezelfde categorie geplaatst te worden. Zit je daarin dan lees je dit hoogstwaarschijnlijk niet maar ren je door het bos met een getatoeëerde snikkel, een fluitketel op je hoofd en een fluorescerende hoelahoep om je middel die je hebt geruild tegen al je bezittingen.
Lee Scratch Perry is de ontdekker van Bob Marley en daarnaast heeft hij met iedere reggaeartiest van betekenis samengewerkt in zijn Black Ark studio in de jaren zeventig. De man leeft nog steeds maar dankzij een overmatige wietconsumptie is zowel zijn lange als zijn korte termijn geheugen hevig aangetast, veel zinnigs komt er niet meer uit. Zware depressies speelden een niet onbelangrijke rol in zijn leven. Lee kon dan onverwacht uit de hoek komen door bijvoorbeeld zijn studio in de as te leggen. Elk kwartier een joekel van een joint en de dorst verdrijven met rum is dan misschien minder verstandig. Op een gegeven moment was hij dan ook vooral druk met het aanbidden van een tros bananen. Ook met aardse zaken kon hij slecht uit de voeten. Kreeg hij 25.000 dollar aan royalties uitgekeerd dan kon het zo zijn dat hij daarvan 20.000 besteedde aan een leuk servies. Schoolgeld voor zijn kids schoot er dan wel eens bij in. Het is echter niet allemaal jolijt met een verentooi, ook de muziek wordt uitvoerig behandeld. Zijn solo LP Superape en zijn werk met the Congo's kunnen zich meten met het betere werk van Beethoven, het lijkt er dan ook sterk op. Het laatste nieuws is dat hij zich op zeventigjarige leeftijd nog steeds voortbeweegt zonder rollator, terwijl zijn voorliefde voor bizarre hoofddeksels nog steeds aanwezig is.

80 Greatest Conspiracies Of All Time
Auteurs: Jonathan Vankin & John Whalen

Is het toeval dat de voornamen van de auteurs met een J beginnen of zit er meer achter. Diehard complottheorieaanhangers zouden het niet zomaar voor zoete koek slikken. Beide hebben ook nog een achternaam van zes letters en dit maakt het allemaal zeer verdacht. Zou er nog een geheime derde schrijver zijn wiens voornaam met een J begint en die ook een zes-letterige achternaam heeft? Een duivels complot is dan niet langer uitgesloten. Dit boek toont aan dat veel complottheorieën op soortgelijke, onzinnige aannames zijn gebaseerd. Paranoia gaat vaak gepaard met een creatieve gedachtegang wat in de regel leidt tot de meest fantastische conclusies. De meest onnozele (whoever controls Diana controls the world) theorieën worden afgewisseld met verhalen die nog best wel eens waar kunnen zijn. Waar rook is, is vuur en dat er af en toe eens een samenzwerinkje op touw wordt gezet, dat willen we best wel geloven. De schrijvers zelf denken dat er twee soorten van geschiedenis bestaan. Een veilige, redelijke 'Disney-versie' en een geheime, duistere versie. De Disney versie wordt ons getoond op het journaal en in de dagbladen. De tweede versie is die van de complotbedenkers. Meestal marginale figuren die via internet hun boodschap verspreiden en wel wat psychiatrische zorg kunnen gebruiken. Aan de andere kant: Gelooft u in een Disneywereld?
Het ideale boek voor sceptici, goedgelovige sukkels en cultliefhebbers met gevoel voor humor.