Edan

Edan is zo’n spaced-out white dude die volstrekt z’n eigen gang gaat. Dat blijkt wel uit z’n eerste release sinds het magistrale Beauty & The Beat uit 2005. Iedereen die zich verheugt op surrealistische raps boordevol onzin komt bedrogen uit want op Echo Party rapt hij geen woord. Ook geen invloeden uit die psychedelische jaren zestig deze keer, het is meer een unieke mix-cd van vroege jaren tachtig hiphop uit de kelders van het roemruchte Traffic Entertainment label. Men was zo onverstandig om Edan toegang te verschaffen tot hun obscure collectie en hij weigerde domweg zich weer aan het publiek te vertonen tot hij iets compleet gestoords in elkaar had geflanst. Zodoende kwam hij pas in 2009 uit zijn zelfverkozen isolement om de wereld te trakteren op een bizarre trip van old-skool hiphop met een twist. De twist zit hem hierin dat meneer het nodig vond om de muziek her en der te voorzien van extra instrumentatie in de vorm van synthesizers, gitaar, percussie, Echoplex en een glockenspiel (we halen het, zoals iedereen, ook maar uit het persbericht). Op een gegeven moment voegt hij zelfs een Kazoo toe. Let wel, we hebben het dan over één der normalere fragmenten op deze mix van slechts 29 minuten waar hij dus meer dan drie jaar z’n tanden op stuk gebeten heeft. Maar wat kunnen we ook verwachten van iemand die in 1999 debuteerde met het hilarische Sing It Shitface. In feite vierde hij gewoon z’n tienjarig jubileum met Echo Party en daarmee hebben we gelijk een goede reden te pakken om hem tot Artiest van de Maand te kronen. Geven we het, grofweg een jaar te laat, nog een semi-officieel tintje ook.
Hadden we al vermeldt dat Edan goed kan multitasken, zo rockt hij de turntables terwijl hij rapt, het blijkt uit deze YouTube video. Eén van zijn beste nummers heet Run That Shit en gaat over het jatten van kleurentelevisies en het beroven van nietsvermoedende slachtoffers. Wederom hilarisch en dat lijkt toch een handelsmerk want ook Key-Bored is, je raadt het al, ronduit hilarisch. We zouden het zo nomineren voor meest hilarische rapsong onder de twee minuten mochten we ooit gevraagd worden aan zo’n ranglijst mee te werken (zal wel niet).
Helaas kregen we Edan kregen we niet te pakken voor enig hilarisch commentaar en dat is vreemd want je zou toch zeggen dat het speciaal blijft, zo’n uitverkiezing door Levertraan. Volgens zijn ouders was hij echter te druk met het beschilderen van fruit en het bestuderen van veraf gelegen sterrenstelsels, een nadere verklaring bleef uit zodat ook wij in verwarring achterbleven.
Het moge duidelijk zijn onze Artiest van de Maand z’n dagen slijt in een parallel universum en zich daar uitstekend vermaakt. We hopen maar dat de beruchte Levertraan wisselbokaal ooit bij hem aan zal komen. Zoals gebruikelijk garanderen we niks.

George Clinton

Dr. Funkenstein loopt tegen de zeventig en is toch nog nooit tot Artiest Van De Maand gekroond. Een slechte zaak, noem het gerust een serieuze omissie, maar als excuus kunnen we aanvoeren dat Levertraan nog slechts in de kinderschoenen staat (zo jong en dan al zo populair). Daarbij, we maken het deze maand goed, nog voor zijn dood, dus waar klaagt de man over? Klaagt de president van Parliament en Funkadelic eigenlijk wel? We weten het eerlijk gezegd niet. Nooit iets van gemerkt eigenlijk. In de muziek hoor je het niet echt terug en we kennen hem niet persoonlijk. We hebben verscheidene pogingen ondernomen om met hem in contact te treden maar er kwam steeds iets tussen. Mijnheer was in afwachting van een spaceship, zocht een gek kostuum uit, gaf zijn haar (of pruik) enige kleurtjes, nam een nieuw bandlid aan (nummer 974) of vierde ergens al funkend een feestje. Dat deed hij laatst in Groningen en toevallig waren we erbij. God, wat een gebeurtenis, we hadden het nooit verwacht. Voorafgaand mompelden we iets in de trant van ‘ach, zal wel over zijn hoogtepunt heen zijn’ maar die opmerking werd meteen gelogenstraft. Wat een band, wat een zangers, wat een zangeressen, wat een dude, die Diaperman. Er werd zelfs met taart gesmeten en dat gaf voor ons de doorslag om George Clinton tot Artiest Van De Maand uit te roepen. We geven toe, in de jaren zeventig had hij waarschijnlijk met cocaine gestrooid en dat is heel wat cooler, maar die gekke tijden komen nooit meer terug. Helaas, het waren namelijk tijden waarin hij aan de lopende band legendarische platen uitbracht en nachtenlange jamsessies hield met losgeslagen freaks. Jammer dat we zoiets hebben gemist, wat ons betreft kan zo’n tijdmachine niet snel genoeg uitgevonden worden. Met zijn P-funk legde hij de basis voor de hiphop zoals we die tegenwoordig kennen van Snoop, Dr. Dre, The Coup, Outkast, Redman en vele anderen. Dan hebben we het nog niet eens gehad over Bootsy Collins, Eddie Hazel, Bernie Worrel en de vele andere bandleden die later zelf succesvol werden. Dat komt omdat we ons toch op George Clinton a.k.a. Pretty C wilden richten, hij is tenslotte degene die het tot Artiest Van De Maand heeft geschopt. Die taart in onze smoel hebben we zonder morren geaccepteerd. Pogingen om de bokaal persoonlijk te overhandigen mislukten vanwege een alerte security-dude. We hadden nog wel een luier om als vermomming. Doen we dus ook nooit meer.

Warp

We hebben deze maand niet voor een artiest maar voor een label gekozen. En dat is Warp natuurlijk geworden. Het zal de muziekminnende Levertraanlezer niet ontgaan zijn dat dit vooruitstrevende Engelse label dit jaar maar liefst 20 jaar bestaat. En ook al is het label zeker niet meer hetzelfde als een jaar of tien geleden, vooruitstrevend en trendsettend zijn ze altijd gebleven. Sterker nog, ze blijken zelfs de kunst van marketing tot in de puntjes te beheersen want zo ongeveer rond de exacte jubileumdatum hadden ze een hitje. Dat is zeker knap te noemen voor een label dat zich grotendeels in de underground van de dancewereld voortbeweegt. Niet dat wij het hitje nou zo bijzonder vinden maar daar gaat het niet om. Alle extra publiciteit is ze gegund. Doordat zij artiesten als Squarepusher, LFO, Boards of Canada, Anti-Pop Consortium, Aphex Twin, Autechre, Jamie Lidell, Plaid en nog vele anderen jarenlang ongestoord hun gang hebben laten gaan, zijn het de grote namen geworden die het heden ten dage zijn.
Om het jubileum te vieren hebben ze een, nu al zeer gewilde, verzamelbox uitgebracht. Dus wanneer je dit stukje leest en nog nooit van Warp of één van deze artiesten hebt gehoord, spoed je dan met een bloedgang naar je lokale platenboer om zo'n box aan te schaffen.
Namens Levertraan alle props voor Warp. En felicitaties uiteraard.

Simon Vinkenoog

Wat valt er over deze man te zeggen? Over de doden niets dan goeds, dus in de zeik zetten zullen we hem zeker niet. Dat heeft het Nederlandse literaire establishment al wel gedaan.
Maar eerlijk is eerlijk: poëzie is niet ons ding. We gaan er geen oordeel over vellen maar we lezen het gewoon nooit. Doe ons maar verhalen over seks, olifanten, jenever en nog meer seks. Maar de performances van Vinkenoog maakten altijd wel indruk. De man leek het te menen. Altijd goed.
Dat hij het altijd meende uitte zich ook op een andere manier. Zijn functie als wietambassadeur. Eigenlijk hadden we alijd nogal een hekel aan hem. We hebben ooit beelden gezien waarin Vinkenoog liet zien hoeveel wiet hij wekelijks ontving in zijn functie als jurylid van de Cannabis Cup georganiseerd door High Times. Grote hoeveelheden en beter dan je ooit in een coffeeshop zult aantreffen. Groen van jaloezie zagen we. Maar aan de andere kant: als Jimmy Hendrix ooit op je bank is gecrashed........ You earned it!
Het is alleen wel verschrikkelijk om te zien dat een land dat altijd een voortrekkersrol vervulde op het gebied van drugs en dan vooral softdrugs, helemaal van dat pad af raakt doordat we tegenwoordig een regering hebben die grotendeels gevuld is met religieuze fanatici.
Daarvoor heeft iemand als Vinkenoog zijn leven niet zo geleefd! Hij was waarschijnlijk de enige hippie (en zeker de laatste) die liet zien hoe het wel kan. Geen totale onzin uitkramen maar laten zien dat het gebruik van softdrugs niet anders dan gelegaliseerd dient te worden.
We weten hier ook niet zo goed wat we met deze situatie aan moeten maar we hebben het volgende voorstel: de grootste voorstander van legalisatie is niet meer onder ons, kunnen alle tegenstanders nu dan ook doodvallen? Dank u.

Guillermo Scott Herren

Een dude die binnen anderhalve maand drie kwaliteits-cd’s weet af te leveren onder even zovele namen, het is dat wij het allemaal nog een beetje in de peiling houden want voor de argeloze luisteraar is het tegenwoordig niet meer te volgen. Het gaat om Savath and Savalas, Diamond Watch Wrists en Prefuse 73, allemaal projecten van Guillermo Scott Herren. Een baasje dat niet stil zit sinds hij in 2001 de aandacht op zich vestigde met het hectische doch originele Vocal Studies + Uprock Narratives. Naar het schijnt heeft hij geen hobbies en hecht hij weinig waarde aan een gezonde nachtrust. Hij leeft op kroepoek en heeft een huishouden als Jan Steen. Persoonlijke hygiene beschouwt hij als bijzaak. Dankzij die attitude heeft hij een omvangrijk oeuvre opgebouwd en is hij erin geslaagd volstrekt unieke muziek te produceren.
Zijn werk onder het pseudoniem Prefuse 73 wordt Glitch-Hop genoemd en voor zijn project Savath and Savalas (een samenwerking met Eva Puyuelo Muns en Roberto Carlos Lang) is de term Catalan Acid Folk wel eens gevallen. Het zijn wanhopige pogingen van muziekjournalisten om het werk te duiden en we raden je dan ook niet aan om de termen uit je hoofd te leren. Voor Diamond Watch Wrists, het project met drummer Zach Hill, hebben we nog geen term langs zien komen, misschien schrijven we er ooit nog eens een prijsvraag voor uit.
Hoewel Guillermo Scott Herren dus gestaag bezig is een naam op te bouwen heeft hij geen bodyguards nodig. Ook heeft hij nog nooit doodsbedreigingen ontvangen. Hij wordt zelfs niet gestalkt door gestoorde fans, zo bekend is hij ook weer niet. Zelf blijft hij heel relaxed onder het gebrek aan bedreigingen, bijna stoicijns en dat pleit voor hem. Omgekeerd zou hij toch overkomen als een hysterische nicht.
Rest ons nog te melden dat hij ook een eigen label heeft onder de naam Eastern Developments Music. Misschien dat hij daarop de komende tijd muziek uitbrengt onder zijn pseudoniemen Piano overlord en Delarosa and Asora. Om ons hoeft hij het niet te doen want met drie projecten in anderhalve maand tijd heeft hij de titel Artiest van de Maand ook al ruimschoots verdient.

Henk Terdaal

Henk begon zijn carrière als zeehondensnijder bij de Inuit. Een geharde collega klopte de zeehond dood alvorens hij het beest doorgaf aan Henk. Deze sneed de zeehond vervolgens in repen. Waarom? Daar heeft hij nooit naar gevraagd, het betaalde immers goed.
Zo was Henk, nooit vragen stellen. Mede dankzij die eigenschap schopte hij het jaren later zelfs tot huurmoordenaar van de Yakuza, als dekmantel zong hij avond aan avond in een Karaokebar. Op den duur werd men zijn stem spuugzat en vertrok hij naar Libië voor een carrière als buikdanser. Er bleek daar hoegenaamd geen vraag naar buikdansers te zijn, sterker nog, het bleek een activiteit waarvoor hij in de gevangenis belandde. Voor men hem kon martelen, ontsnapte hij met behulp van een klosje garen, een ganzenveer en een stuk kauwgum.
Hierna dook hij plotseling op in Mongolië als gerespecteerd yakkaas-producent en begenadigd handelaar in Delfts Blauw. Ondanks het succes verveelde hij zich al snel en hij verdween voor enkele jaren, niemand wist waar hij was tot een groep wetenschappers diep in de Amazone hem aanzagen voor de laatste overlevende van een onontdekte stam. Hij haalde hiermee nog de internationale pers, maar dit kwam mede door een weergaloos stukje contactgestoord optreden.
Dat is altijd al een sterk punt van Henk geweest. Een punt dat hij uitbuitte tijdens zijn jaren als portier van een illegale club op Paaseiland. De eeuwige wind en de matige fooien gingen hem tegenstaan en het duurde niet lang of hij dook op als krokodillenworstelaar in Botswana. Nadat zijn middenrif er werd uitgehapt vertrok hij naar Appingedam, diep in de provincie Groningen. Hier vindt hij uiteindelijk zijn ware talent en al spoedig bestookt hij de wereld met romans als ‘Turen Naar Een Verticale Horizon’ en ‘Rochelpap Met Houtskool’ naast een hoop andere literaire bagger. Vooral met zijn gedichten maakt hij er een potje van. Juist hiermee scoort hij echter enorm, als een onbekende producer er een schlagermuziekje onder besluit te zetten. Een voorbeeld van zo’n vervelend refreintje noteren we hier:

Ik ga niet voor je door het vuur/
dat heeft een veel te hoge temperatuur
(negentien keer herhalen)

Het loopt niet, klinkt niet maar het scoorde enorm. Dankzij het carnaval, een feest dat hij verafschuwd, is hij dus steenrijk geworden. Gelukkig heeft hij besloten zich terug te trekken in Zwitserland om zich te bekwamen in de cowbell-sound. Jammer voor die Zwitsers, goed voor ons. Vanwege de aanstaande emigratie, artiest van de maand: Henk Terdaal.

Harrie

Na lang dubben hebben we uiteindelijk besloten om Harrie eens tot Artiest van de Maand uit te roepen. We aarzelden enige tijd want het blijft toch een viespeuk en daar loop je als respectabel magazine risico mee, hoe je het ook wendt of keert. Harrie zelf was niet eens verbaasd dat hem eindelijk de eer te beurt viel. De bokaal nam hij achteloos in ontvangst, naar het schijnt doet het ding inmiddels dienst als asbak, hoewel die daar qua vorm helemaal niet geschikt voor is. Maar goed, de grote vraag is natuurlijk: waarom Harrie?
Ten eerste vanwege zijn staat van dienst als patiënt op de eerste hulp. We hebben het over iemand die al acht keer in het ziekenhuis is opgenomen wegens onvoorzichtig gebruik van een balpen. Dat niet alleen, hij is ook de man die nog geen suiker van kwik kan onderscheiden en als gevolg daarvan met ernstige maagklachten kampt. Als klap op de vuurpijl is hij ook het type dat graag zonder waarschuwing een drukke weg op rent om automobilisten bij de les te houden. Een vorm van humor die alleen maar slachtoffers kent.
Ten tweede is er natuurlijk zijn legendarisch vieze snor waarmee hij meer dan eens het nieuws heeft gehaald (laatst nog als mogelijke bron van één of ander besmettelijk virus). Het is zo'n indrukwekkend vieze snor geworden omdat Harrie een geheim mengsel heeft samengesteld dat hij er elke ochtend insmeert. Dat z'n snorharen er onnatuurlijk groen van worden lijkt hem niks te kunnen schelen. Harrie 's hangsnor kan blijven druppen dankzij een chronische loopneus waarvoor laatst al iemand van het Guinness Book of Records langs kwam. Typisch Harrie, eens een arts langs laten komen was veel verstandiger geweest.
Goed, het maakt hem wel tot een graag geziene gast in het schnabbelcircuit. Met zijn uitpuilende vissen-ogen en druipende hangsnor is hij een attractie op zich. Vooral als hij al staande een pilsje op zijn buik plaatst. Dit is extra grappig omdat Harrie een terrastafel op zijn extreem dikke buik heeft laten tatoeëren, het ziet er allemaal nogal surrealistisch uit.
Dan hebben we het nog niet eens gehad over zijn unieke denkbeelden die hij via een piratenstation de ether inslingerde. We herinneren ons een uitzending waarin hij raaskalde over de complexiteit van tandenstokers. Een andere keer had hij het over de mogelijkheid om badmintoncoaches om te scholen tot dictators en ze te verhuren aan bananenrepublieken. Hij werd uit de lucht geplukt tijdens een doldwaze oratie over de teloorgang van de pikhouweelindustrie en hoe dit in verband zou staan met de verhoogde consumptie van kropsla. Jammer, want hij sloeg de spijker weer eens op de kop, dat wil zeggen voor zover wij zijn onnavolgbaar betoog konden volgen.
Echter, de voornaamste reden om Harrie eens tot Artiest van de Maand uit te roepen is wel dat hij ondanks alle hoon verder blijft werken aan de verfijning van een door hem zelf ontworpen snack. Onverstoorbaar blijft hij er in geloven dat automatieken ooit eens porties gefrituurde dolfijnenlever zullen bevatten. Alsof dat nog niet genoeg is probeert hij ook zijn groene roerei milkshake opnieuw te lanceren. Ja, Harrie is een duizendpoot en daarom Artiest van de Maand, hebben we al verteld dat hij heel behoorlijk harp speelt? Harrie komt er wel en zo niet, dan lag het in ieder geval niet aan Levertraan.

RZA

The RZA sprak er laatst zijn verbazing over uit dat Levertraan hem nog nooit tot Artiest Van De Maand had gekroond. Zo blijkt maar weer dat artiesten van over de hele wereld ons in de gaten houden om te zien of ze nog meetellen. Sommigen leren zelfs Nederlands om deze site minutieus te kunnen spellen alvorens ze een rechtszaak aanspannen.
Maar goed, bij The RZA lag het anders. Hij bood ons een leuk geldbedrag op voorwaarde dat we hem eens in de schijnwerpers zouden zetten. Het leek hem wel goede promotie voor zijn nieuwste cd Afro Samurai. We stemden toe en in no-time hadden we het honorarium gespendeerd aan uitbreiding van ons wagenpark (vijf splinternieuwe Segway’s). Vervolgens gaven we Afro Samurai een eerlijke kans om het al snel weg te zetten als één van de mindere RZA-releases. We vergaten de hele deal. Pas na een brief van zijn advocaat kwam het besef dat we geen nieuwe rechtszaak kunnen gebruiken.
The RZA is dus gewoon Artiest Van De Maand. Met zijn staat van dienst is dat nog terecht ook, daar doen een paar missers niks aan af.
Zijn belangrijkste wapenfeit is wel dat hij als producer pure klassiekers heeft afgeleverd met zowel de gehele Wu Tang Clan als de afzonderlijke leden. God, wat een feest waren die eerste twee Wu-albums en de solo-platen van The GZA, Raekwon en Ghostface Killah.
Daarnaast is hij auteur, hij heeft zijn filosofie uiteengezet in het boek The Wu Manual. Dat hebben we uiteraard niet gelezen want het leek ons meer iets voor veertienjarige ettertjes. De Wu-filosofie verdient namelijk punten voor originaliteit maar daar is dan ook alles mee gezegd. Het is een filosofie die zwaar leunt op wijsheden uit de schaakwereld, oude Kung-Fu films en de sektarische hersenspinsels van the five percent nation. Notoire drugsgebruikers zien er wel enige logica in maar het vindt vooralsnog weinig weerklank binnen de academische wereld.
Sinds wanneer is The RZA geïnteresseerd in schaak? Weten we niet, maar tijdens een schaaktoernooi voor rappers en martial artists toonde hij zich onbetwist de beste. Te oordelen aan het deelnemersveld zegt zoiets niet veel maar we noemen het toch maar. Ook levert hij regelmatig een soundtrack af. In het verleden voor Jim Jarmusch en Quentin Tarantino en nou dus voor de serie, film en game Afro Samurai. We hebben nog niks gezien of gespeeld van Afro Samurai maar aan de soundtrack te oordelen kunnen we het fenomeen beter aan ons voorbij laten gaan.
Het zal je zijn opgevallen dat we het nog niet over de rapskills van The RZA hebben gehad, dit omdat die wisselvallig zijn. Soms knalt hij er een geweldig couplet uit maar meestal bekruipt je het gevoel dat hij zich zou moeten beperken tot het produceren en het schaken.
Al die minpuntjes daargelaten is er het afgelopen decennium geen hiphopproducer geweest die de hiphop zo beïnvloed heeft als The RZA. Dat hij daarvoor, tegen betaling, in 2009 eindelijk lof krijgt van zijn favoriete magazine zal hem goed doen.

Artiest van het jaar:
America's Funnyman: Neil Hamburger

Eigenlijk is het een volstrekt kansloze onderneming om iemand tot artiest van het jaar uit te roepen, maar we doen het toch. Voornamelijk omdat deze man wat ons betreft niet genoeg gepromoot kan worden. En ook dat is weer een kansloze onderneming want wij weten heus wel dat er niet veel mensen zijn die zijn grollen weten te waarderen. Gelukkig is de hele act van Neil Hamburger ook volstrekt kansloos dus is het een mooi naadloos geheel. Toch nog iets.
In het kort samengevat gaat het hier over: een vadsige vieze man met een halve pot gel willekeurig over het hoofd gesmeerd, grappen die niet grappig zijn, reservedrankjes en een vijandig publiek.
Eerlijk is eerlijk, wij snappen niet waarom de man niet in stadions optreedt, wij zien aan zo'n samenvatting onmiddellijk dat we met een topper van doen hebben. Maar dat zal wel de reden zijn dat we hier op kantoor gemiddeld dagen van 14 uur maken. Om het Levertraanpubliek te onderwijzen dus. We doen het met liefde.
Wat kunnen we verder over de man melden? Dat hij zijn sporen in de indie-music-scene heeft verdiend. Dat hij zelfs ooit tourmanager is geweest van een band (we zien de film Spinal Tap 2 nu al voor ons). Dat hij zijn inkomen prima weet aan te vullen met alle muntgeld dat hij naar zijn hoofd gesmeten krijgt tijdens optredens. Dat hij het voorprogramma was tijdens een tour van Tenacious D. Dat hij graag een vodka tonic drinkt. Dat hij eigenlijk Gregg Turkington heet en in Australië geboren is. Dat hij voornamelijk in pizza-tenten optreedt en in pizzapunten betaald krijgt. Dat zijn ex-vrouw pizzapunten niet als alimentatie accepteert. Dat hij dus artiest van het jaar is.
Namens Levertraan: alle props!
Maar genoeg wetenswaardigheden, check de filmpjes: 1, 2, 3, 4, 5, 6.

Rick Rubin

De maand december begint met een bebaard figuur die we Sinterklaas noemen en eindigt met die eveneens bebaarde aap van een Kerstman. Rick Rubin past daar perfect tussen en daarom bombarderen we hem snel nog even tot artiest van de maand. Bij deze het voorstel om voortaan op 15 december Rubin’s Day te vieren, die periode tussen de 5e en de 25e duurt immers veel te lang. Spreken we gelijk af dat er voor die datum niks aan Kerst mag worden gedaan. De maand van de drie bebaarde bejaarden, of zoiets.
En waarom ook niet, Rick Rubin is minstens zo legendarisch als die andere twee minkukels. Kijk alleen maar naar het aantal geweldige cadeaus dat hij de mensheid heeft gegeven. We denken hierbij aan License To Ill van de Beastie Boys, Raising Hell van Run DMC, Reign In Blood van Slayer en Blood Sugar Sex Magik van The Red Hot Chilli Peppers. Inderdaad, allemaal muziek uit een lang vervlogen tijdperk.
Laten we echter niet vergeten dat hij ook verantwoordelijk is voor Chocolate Salty Balls van Chef uit Southpark en 99 Problems, het enige goede nummer van Jay Z. De bagger die hij heeft geproduceerd voor types als Johnny Cash, U2 en The Dixie Chicks negeren we gewoon.
We willen tenslotte ook nog iets kwijt over de twee labels die hij heeft opgericht en de Grammys die hij heeft gewonnen. Ach nee, voor dat soort informatie volstaat tegenwoordig een linkje naar Wikipedia. Et Voila, het lezerspubliek weer eens op hun wenken bediend. Die Nobelprijs voor de vrede kan Levertraan niet lang meer ontgaan, hoewel, het blijven natuurlijk wel Zweden die over dat soort toestanden beslissen. Vreugdeloze lui die het grootste deel van de tijd lijm snuiven, en dat kun je goed zien aan de keuzes van de afgelopen jaren. Verleden jaar een vriendje uit het naburige Finland en het jaar daarvoor de vetklep Al Gore. Kom op zeg. Noem ons één grotere hypocriet en we geven je een sticker.
Maar we hadden het over Rick Rubin, een dude die heel wat cooler is dan alle fuckin' Finnen en Al Gore bij elkaar. Dat wil zeggen, zolang hij niet over z’n weelderige baard begint te lullen want dan verandert hij stante pede in een pedante betweter. Om het, ondanks deze ernstige tekortkoming, toch tot artiest van de maand te schoppen moet je wel larger than life zijn. Rick Rubin is dat, meer nog dan de Sint en de Kerstman, en daarom is het niet meer dan terecht dat hij er deze maand met de fel begeerde Levertraan-trofee vandoor gaat.

Joy Division

De donkere dagen zijn weer begonnen en dus naderen de feestdagen met rasse schreden, het is kortom de tijd van het jaar om een depressie op te lopen.Om die sluimerende neerslachtigheid wat aan te wakkeren roepen we Joy Division uit tot band van de maand.
Dat Ian Curtis bepaald niet bekend stond als een lachebekje weten we allemaal wel. Hij verhing zich tenslotte en dat doe je niet als je met volle teugen van het leven geniet. Inderdaad, er zijn voorbeelden bekend van levensgenieters die zichzelf per ongeluk opknoopten tijdens een uit de hand gelopen sexspel maar dat is hier niet van toepassing. Nadere bestudering van de songteksten leert ons dat Ian wars was van bondage en diep ongelukkig door het leven ging. De muziek was al net zo donker als de teksten en dit doet vermoeden dat de overige bandleden ook geen bourgondische types waren.
Na de dood van Curtis gingen ze verder als New Order, het geluid werd electronischer maar bleef aan de duistere kant. Joy Division was van grote invloed op new wave, gothic en alles wat maar deprimeert, terwijl New Order wordt gezien als de wegbereider voor genres als techno en house. Dat is nogal wat invloed voor enkele doemdenkers uit Manchester.
Het bewijst maar weer dat we onze Artiest van de Maand altijd met zorg uitzoeken. Geloof ons, je wilt niet weten hoeveel vergaderingen, brainstormsessies en lunchafspraken het kost om over zo'n delicaat onderwerp overeenstemming te bereiken. Dan nog alle research die daarop volgt, dat we er niet depressief van worden is alleen te danken aan de Prozac waar we van snoepen alsof het Fruittella betreft. Sneu voor Ian Curtis dat de anti-depressiva in de jaren zeventig en tachtig meer kwaad dan goed deden. Zo had één middel als bijwerking dat het de tong stijf maakte. Kun je het je voorstellen, een tong die als een soort van strijkplank uit je mond steekt? Ten eerste is het geen gezicht en ten tweede bemoeilijkt het de verbale communicatie aanzienlijk. Veel later kwam dit middel in verbeterde vorm op de markt onder de naam Viagra. We willen maar zeggen dat de nalatenschap van Joy Division waarschijnlijk heel wat groter was geweest als de farmaceutische industrie niet zo had lopen aanklooien. Nou blijven ze steken op twee officiële cd's en een handvol compilaties. Gelukkig heeft Anton Corbijn ze kort geleden opnieuw op de kaart gezet met een indrukwekkende film over het leven van Ian Curtis. Levertraan doet er nog een schepje bovenop door ze uit te roepen tot Artiest van de Maand.

Fela Kuti

Als Fela Kuti in 1997 niet aan de gevolgen van AIDS was overleden zou hij op 15 oktober 2008 zeventig jaar zijn geworden. Het is dan ook niet meer dan logisch dat wij deze legendarische componist, bandleider en multi-instrumentalist juist nu uitroepen tot artiest van de maand. Mocht Nigeria er niks aan doen dan wordt de uitvinder van de Afrobeat in elk geval geëerd door Levertraan middels een prestigieuze uitverkiezing als deze. Tragisch dat hij er niet zelf bij kon zijn maar het bijbehorende feest was er niet minder om. Hoogtepunt was wel de stripteaseact van één of andere wulpse achterkleindochter van hem. Het dieptepunt was dat ze even later met een ernstige alcoholvergiftiging werd afgevoerd, maar dat is een ander verhaal.
De invloed van Anikupalo-Kuti, zoals Fela ook wel genoemd werd, beperkte zich niet tot het terrein van de muziek. De militaire junta van Nigeria zag hem als een gevreesd politiek tegenstander. Dankzij het nummer Zombie werd de door hem uitgeroepen vrijstaat Kalakutu Republic (zijn eigen huis met een hek erom heen) platgewalst door een horde militairen die bij deze gelegenheid zijn moeder uit het raam gooiden. Ze overleed niet veel later aan haar verwondingen. Ook Fela Kuti werd vaak lastig gevallen en en hij bracht menig jaar in de cel door. Hij leerde daar dat knikkeren best wel een aardig spel is. Mits je maar veel oefent.
We kunnen rustig concluderen dat het leven in Nigeria gedurende de jaren zeventig en tachtig niet over rozen ging voor een muzikant met een grote bek. Gelukkig vond Fela Kuti afleiding in zijn 27 vrouwen, het touren met een enorme band en een jointje op gezette tijden. Onvermoeibaar als hij was vond hij ook nog tijd om zich kandidaat te stellen voor de presidentsverkiezingen. De eerste hoge ambtenaar die dit bericht onder ogen kreeg stierf aan een acute hartaanval. Zijn kanditatuur werd natuurlijk meteen ongeldig verklaard, er is geen land waar de elite zit te wachten op een provocateur die het liefst in zijn ondergoed rondloopt.
Voor zover bekend heeft Fela Kuti maar zelden nummers onder de tien minuten opgenomen. Verder had hij de eigenaardige eigenschap om nummers nooit meer live te spelen zodra ze op vinyl gezet waren. Ondanks zijn recalcitrante aard wist hij toch miljoenen platen te verkopen. Niet alleen dat, hij weet het postuum zelfs tot artiest van de maand te schoppen.
Nog meer goed nieuws: Chief Xcel heeft een paar jaar geleden nog een soort van tribute aan Fela Kuti op de markt gebracht. Het is allemaal wat gepolijster maar de mix is zeker de moeite waard.

Ragga Twins

De impact van The Ragga Twins is zodanig dat ze geen poot hoeven uit te steken om toch tot artiest van de maand te worden uitgeroepen. Zo hebben ze de laatste jaren geen noemenswaardig arbeidsethos als het om nieuwe muziek gaat (zo af en toe een guest-performance maar daar houdt het wel mee op) en zijn ze bij het grote publiek zo goed als onbekend. Slechts een select gezelschap weet zich te herinneren dat het vorige decennium er heel anders zou hebben uitgezien zonder die rauwe mix van rap en ragga over proto-jungle beats. Een paar van die lui werken blijkbaar bij het onvolprezen Soul Jazz label en dat is een mazzeltje. Sinds ze daar in al hun wijsheid hebben besloten dat het beste werk van The Ragga Twins eens aan wijdere erkenning toe is, zijn wij niet meer gestopt met juichen. Alle nummers worden immers geproduceerd door de breakbeatpioniers van Shut Up & Dance. De kans dat u na deze plompverloren mededeling even extatisch door de kamer danst nemen we op de koop toe. Een behoorlijke sensatie inderdaad. Waarom Shut Up & Dance dan geen artiest van de maand maken? Daar zijn verschillende redenen voor, de meeste totaal oninteressant en vergezocht. We hadden een lijst opgesteld die we jullie zeker niet wilden onthouden maar helaas.......in de consternatie zijn we hem kwijtgeraakt. Zoek, foetsie, waarschijnlijk gestolen door een PCP-junkie maar de kans dat een papiervretende zombie het heeft verscheurd willen we ook niet uitsluiten. De belangrijkste reden is natuurlijk dat Soul Jazz geen Shut Up & Dance compilatie heeft uitgebracht. Doen ze vast nog wel eens dus tot die tijd zijn we zeer tevreden met Steppin Out van The Ragga Twins. Het obscure duo waarvan we geen enkele release hebben kunnen ontdekken gedurende de periode 1996-2000. Onbewust gingen we ons toch afvragen wat The Ragga Twins indertijd voor broodwinning hadden. Dealden ze in snuff-movies, harpoeneerden ze walvissen, doceerden ze een cursus Excell of deden ze soms aan performance art en dan het liefst iets met ketchup? Stuk voor stuk bezigheden die men liever niet aan de grote klok hangt. Wat het ook was, we zijn blij dat ze weer van zich laten horen. Niet alleen via Soul Jazz maar ook met Aquasky waarmee ze onlangs Give It Up (old-skool style) uitbrachten. Wicked.

Diplo

Diplo heeft altijd de zomer in zijn kop. Wij slechts zelden maar onder de huidige meteorologische omstandigheden ontdooit zelfs ons humeur. Voordat we een zonnesteek oplopen willen we dus snel even de gelegenheid te baat nemen om Diplo tot artiest van de maand te bombarderen. Zijn mix-cd’tjes gedijen nou eenmaal goed bij temperaturen boven de 25 graden Celsius. Denk dan aan FabricLive 24, Favela Strikes Back, Piracy Funds Terrorism en I Like Turtles om maar enkele downloadbare voorbeelden te geven.
Wesley Pentz, dat is z’n echte naam, werd door zijn vader gebruikt als muts, antenne en bloemenvaas. Daarom ontvluchtte deze hillbillie uit Mississippi z’n ouderlijk huis en belandde hij bij een rondreizend circus waar hij dompteur van schildpadden werd. Dat hij voor de schildpad koos had een reden. Hij was gefascineerd door dinosauriërs. Omdat die uitgestorven waren koos hij voor het beest dat er het dichtst bijstond. Dit is natuurlijk de krokodil maar wijselijk (anderen zullen zeggen lafjes) oordeelde hij dat deze beesten te gevaarlijk waren. Na enkele jaren vond hij onderdak bij een vrouwelijke Elvis-imitator en haar lesbische Latijns-Amerikaanse vriendin. Samen hielden ze er de overtuiging op na dat hij een buitenaards wezen was; plannen om hem te exploiteren kwamen echter nooit van de grond. Om wat bij te verdienen bemachtigden ze soms leuke rolletjes in semi-racistische soft-porno films. Wesley deed dan het geluid en zo ontstond zijn fascinatie voor apparatuur en muziek. Omdat de soft-porno hem ging vervelen (en het genre in de verdrukking kwam) werd hij de helft van Hollertronix . De andere helft was Low Budget en samen verwierven ze enige bekendheid dankzij hun spectaculaire mash-up sets. Vanaf dat moment had hij een ronkende bijnaam nodig. Vanwege eerder genoemde fascinatie met dinosauriërs noemde hij zich Diplodocus, kinderachtig natuurlijk en hij kwam er snel doch halfslachtig op terug door de derde en vierde lettergreep weg te halen.
Op z’n mix-cd’s hoor je terug dat hij de dingen graag door elkaar gooit. We gaan van Brazilië naar Jamaica en van rock, hiphop en de Baltimore-sound terug naar jaren tachtig pop. Hulde hiervoor want het levert menig gedenkwaardig moment op. Florida was zijn eerste langspeler als solo-artiest en we hopen dat er nog vele volgen. Het deed ons denken aan het betere werk van DJ Shadow en RJD2. Nou zul je dit waarschijnlijk overal lezen maar ook wij kunnen er niks anders van maken. Het wordt wel tijd dat hij uitpakt met wat nieuw materiaal want Florida stamt alweer uit 2004 en zal inmiddels niet meer representatief zijn voor de man zijn smaak. Hoe het allemaal ook zij, we geven Diplo credits en een ijsje. Meer kunnen we niet doen met deze hitte.

Ninja Tune

Voor de verandering eens geen artiest van de maand. Het is niet zo dat iedereen met een hitje die titel zomaar in de schoot geworpen krijgt. Deze maand kwam er niemand voorbij de ballotagecommissie. Kan gebeuren maar geen nood. Bij Levertraan hebben we altijd een alternatief achter de hand. In dit geval was een kleine naamswijziging van de rubriek voldoende om verder te kunnen. Het label van de maand, hoe komen we erop. Dat weten we zelf niet meer, kun je nagaan hoe wasted we zijn. Een TBS veroordeling is slechts een kwestie van tijd. Uiteindelijk besloten we de wisselbokaal aan Ninja Tune uit te reiken. Het ding lijkt nog het meest op een misvormde maiskolf maar Matt Black en Jonathan More waren desalniettemin zodanig in hun nopjes met de erkenning dat ze de bokaal niet zullen retourneren. Dat hebben ze ons alvast laten weten en we hadden eerlijk gezegd niet anders verwacht van de oprichters van Ninja Tune en de blokes achter Coldcut. Het zijn onaangepaste types en bovendien drukke baasjes. Zo stonden de twee ook bekend als DJ Food maar hebben ze die naam overgedragen om een nervous breakdown te voorkomen. Ze hebben namelijk ook nog een freaky radioshow getiteld Solid Steel te presenteren. Op E-Bay handelen ze in kobaltblauwe badmutsen met een defect maar deze informatie houden ze liever buiten de publiciteit. Begrijpelijk. Met Ninja Tune zijn ze vanaf 1991 bezig en onlangs zag hun vijfde verzamelaar het licht. Maar liefst vijftig nummers met surrealistische electronica, leftfield turntabalism, weirde breakbeats, dolle drum'n' bass, experimentele hiphop, onverwachte indyrock en verder alles wat maar een verbaasde blik kan oproepen. Wat wil je ook met artiesten als Amon Tobin, Diplo, The Herbaliser, Spank Rock, Kid Koala, Mr. Scruff en Wagon Christ. Veel nummers ook van Big Dada, de hiphopafdeling van Ninja Tune. De rock - punk en - folkinvloeden hebben we te danken aan het nieuwe zusterlabel Counter. Wat ons betreft mogen ze het gelijk weer opdoeken. Niet dat we de illusie hebben dat er naar ons geluisterd wordt maar we wilden het gewoon even kwijt. Ninja Tune zit tegenwoordig ook in de mode dankzij hun samenwerking met het ons totaal onbekende jeanslabel Ijin Material. Ze blijven hun tentakels uitspreiden en onbekend terrein verkennen, de gelijkenis met Levertraan dringt zich dan ook al snel op. Hoewel wij niet zo dom zijn om jeans op de markt te brengen of ons vol overgave te storten op het uitbrengen van gestoorde muziek, zien we wel degelijk een verwantschap tussen het merk Ninja Tune en het merk Levertraan. Beide een begrip bij die personen die voor de troepen uitlopen en de vernietiging van alles wat leeft voorstaan. Vanwege de gelijkenis met ons hebben ze het geschopt tot label van de maand. Een zeldzame eer.

Grooverider

Soms willen we iemand gewoon een hart onder de riem steken. Dan kunnen jullie wel massaal gaan klagen dat deze rubriek daar niet voor is bedoeld maar dat maken wij wel uit. Aldus hebben we besloten dat Grooverider wel wat extra aandacht verdient nu hij wegkwijnt in een cel in Dubai. Ondanks het heerlijke klimaat daar lijkt ons dat nog geen pretje. We denken dan aan matige sanitaire voorzieningen, het gebrek aan privacy en ongeletterde bewakers met knuppels. Toegang tot vrouwelijk schoon of de laatste Drum ‘n’ Bass releases zal hij waarschijnlijk wel op zijn buik kunnen schrijven. Evenals een lekker koel pilsje. Nee, de sfeer in het cellenblok zal verre van uitgelaten zijn. Grote kans dat Grooverider 24 uur per dag met zijn hoofd tegen de muur bonkt onder het uitroepen van de woorden: God I’m An Idiot! En dat ben je natuurlijk ook als je achteloos naar Dubai vliegt met een zielige twee gram wiet in je broekzak. Hierbij dan ook een welgemeend advies aan Grooverider: doe dat geen tweede keer. En dan te bedenken dat het na al die jaren in de Drum ‘n’ Bass business nog steeds goed ging met zijn carrière. Overal ter wereld plaatjes draaien, samen met Fabio een eigen radioshow op de BBC, een gerespecteerd label en een goed gevulde portemonnee. Hij stond er, kortom, beter voor dan wij. Gelukkig lonkt over vier jaar alweer de vrijheid, kan hij zich daar in elk geval aan vastklampen. Daarnaast stagneert de vernieuwing in Drum & Bass al jaren, grote kans dat hij niet veel heeft gemist als hij weer vrijkomt. Ook doe je een bijnaam als ‘The Godfather of Drum ‘n’ bass’ pas echt eer aan als je enkele jaren hebt gezeten. Het maakt een alias als Codename John ook ietwat mysterieuzer. Ja, je moet toch zoeken naar de lichtpuntjes. We hopen dat collega’s die veel aan hem te danken hebben binnenkort met een goede tributeplaat komen. Dan denken we aan lui als Goldie, Photek, Optical, Matrix, John B en Boymerang. Grooverider kan de steun wel gebruiken hoewel het natuurlijk de vraag is of hij er iets van meekrijgt. Wij lopen deze zomer in elk geval in een ‘Free Grooverider’ shirtje rond.

Peanut Butter Wolf

We kunnen hem net zo goed uitroepen tot CEO van de maand want als hoofd van het hiphoplabel Stones Throw doet hij het lang niet slecht. Een hele rubriek veranderen voor een volwassene die zich laat aanspreken met Peanut Butter Wolf gaat ons echter wat te ver. Daarnaast kunnen we niet in de keuken van Stones Throw kijken. Wie weet staat het label op de rand van een faillissement, wordt het vrouwelijk personeel seksueel geïntimideerd en laat men het vinyl persen door kleine kindertjes in een sweatshop. Dat het goed zou gaan met Stones Throw is slechts een aanname die we baseren op de vele releases van het label en de populariteit van Madlib. Wel vragen we ons af hoeveel winst ze in godsnaam nog maken op het uitbrengen van singeltjes. Waarschijnlijk is het gewoon een decadente hobby die ze er op na houden. We gaan het verder ook niet uitzoeken want cijfermatige toestanden hebben niks van doen met artistieke prestaties. De reden dat we Peanut Butter Wolf een maand lang bejubelen ligt in het feit dat hij met het verstrijken der jaren steeds productiever wordt. We hebben het dan niet over eigen producties want daar waagt hij zich niet zo vaak meer aan. Nee, we hebben het over zijn compilatiedrift. Zo zijn alleen al in 2007 verschenen: Ladies First (een verzameling vrouwelijke rappers), Peanut Butter Wolf presents B-Ball Zombie War (een compilatie voor een videogame), Bad Santa (een verzameling kerstliederen), The Other Side Of Los Angeles (Madlib die een compilatie maakt terwijl Peanut Butter Wolf op de bijgevoegde DVD L.A. promoot) en Chrome Children 2 (een verzameling artiesten van Stones Throw). In de jaren negentig was hij nog volop actief als producer. Tot 1993 met Charizma maar nadat die vermoord werd ging hij solo verder. Om z’n verdriet te verwerken leende hij zich voor het dwergwerpen. Een opvallend feit aangezien Peanut Butter Wolf helemaal geen dwerg is. Hij werd zo’n 340 keer weggegooid en vestigde zelfs een record als verst geworpen niet dwerg. In 1994 klauterde hij weer uit z’n dal met de Peanut Butter Breaks. Ook leverde hij een bijdrage aan het eerste turntable-album Return To The DJ. Niet veel later begon hij het Stones Throw label en sindsdien gaat het hem voor de wind. Hoogtepuntje is zijn cd My Vinyl Weighs A Ton uit 1999. Na die klassieker hield hij het voor gezien. Hij concentreerde zich op het contracteren van andere artiesten en het uithangen van de DJ. Dat hij zich nu ineens met veel enthousiasme op het samenstellen van compilaties stort is voor Levertraan reden genoeg hem uit te roepen tot Artiest Van De Maand.

Nick Cave

Ook al ligt Australië gruwelijk ver van ons vandaan, toch ontkomen de bewoners ervan niet aan deze rubriek. Dit geldt speciaal voor de darling van Down Under: Nick Cave. Zo iemand die het zonder de wijze lessen van de Aboriginals toch ver geschopt heeft. Wat ons betreft gaat zijn roem die van Steve Irwin te boven, alleen al omdat hij niet zo stom is geweest zich dood te laten steken door één of andere pijlstaartrog. Het blijft natuurlijk een hoerenloper, of niet, daarover verschillen de bronnen van mening. Verscheidene leden van The Birthday Party dachten in elk geval van wel. Het kan ook zijn dat ze in de war waren met zichzelf want men was medio jaren ‘80 nogal onder invloed van heroïne. Maakt allemaal niet uit. Feit blijft dat Nick Cave een middelmatige romanschrijver was en zich daarom concentreerde op de muziek. Een terechte keuze zoals een ieder zal beamen die drie bladzijden uit And The Ass Saw The Angel gelezen heeft. Henry’s Dream blijft wat ons betreft toch het hoogtepunt uit zijn carrière. De toewijding waarmee hij samen met The Bad Seeds een bak herrie produceert. Tsjongejongejonge. Hetzelfde enthousiasme hebben we eerder slechts mogen aanschouwen bij een verwarde Bennie Jolink die aan zijn moeder vroeg waar z’n pils gebleven was. Dat de Caveman zich door de jaren heen wel degelijk ontwikkeld heeft blijkt uit cd’s als The Boatman’s Call en Murder Ballads. Hierop verruilt hij gitaarherrie voor pianogepiel en het resultaat mag er zijn. Tenminste als je van somber, sober en ingetogen houdt. Wij hadden het niet verwacht van een man die ooit beweerde dat hij bij volle maan naakt op dingo’s jaagde. Ving hij er één dan verslond hij het beest met huid en haar, het risico op hondsdolheid nam hij blijkbaar op de koop toe. Verstand komt met de jaren, laten we het daar maar op houden.
Van de dubbelcd Abbatoir Blues/The Lyre Of Orpheus kunnen we de eerstgenoemde het best negeren om vervolgens de tweede tot zijn beste werk te rekenen. Het onlangs uitgekomen Grinderman laat ons horen dat Nick en consorten ook stomvervelend uit de hoek kunnen komen. Daarom presenteren we, voordat het echt te laat is, de alom gerespecteerde Nick Cave als Artiest Van De Maand. Vooral ook omdat de man er tegenwoordig als een volleerd idioot bijloopt met die achterlijke snor van hem.

Sage Francis

Busdriver

The Pixies

MF Doom